811

ตอนที 811 การละทิ้งที่โหดเหี้ยม

การแสดงออกของเจิงเฟยเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เขามองมาร์ควิสและคำราม " เจ้าสารเลว เจ้าทำอะไรไป ! บอกมาซะไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่มีเมตตา ! "

" ศิษย์พี่ นี้.." มาร์ควิสนั้นใจหายวาบหลังจากเห็นการเปลี่ยนแปลงนี้ เขารู้สึกสับสนว่าทำไมศิษย์พึงกลับมาโกรธเขาแทนที่จะสนับสนุน

เขาตอบเสียงอ่อน " ศิษย์พี่ไม่ใช่ท่านบอกให้ข้า..."

" บัดซบ ! " เจิงเฟยคำรามพร้อมกับเจตนาฆ่า และเอ่ย " เจ้ากล้านำชื่อข้าไปกล่าวอ้างและทำเรื่องชั่วร้ายแบบนี้ ? เจ้าต้องโดนลงโทษ ! "

" ศิษย์พี่ นี้ไม่ใช่ความคิดข้า..." การเปลี่ยนแปลงของเจิงเฟยทำให้มาร์ควิสสับสัน เขาอดไม่ได้ที่จะสั่นด้วยความกลัว

" เดรัจฉาน ! เจ้ายังพยามที่จะแก้ตัว !? อะไรทำให้เจ้าเป็นเดรัจฉานเช่นนีั !? " เจิงเฟยคำรามก่อนจะตบไปที่มาร์ควิส

" ไม่ ศิษย์พี่ ท่าน ท่านไม่สามารฆ่า..." มาร์ควิสกรีดร้องแต่มันก็สายเกินไป ด้วยเสียงกร็อบ คอของเขาถูกหักโดยเจิงเฟย

ศพของเขาตกลงมาบนพื้นด้วยสายตาเบิกกว้าง เหมือนกับเขายังไม่รู้ว่าทำอะไรผิด แม้แต่ในฝันเขาก็ไม่คิดว่าศิษย์พี่ของจะลงมือฆ่าเขา

ไม่มีผู้นำคนใดๆพูดอะไร พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นจิ้งจอกเฒ่าและรู้ว่าทำไมเจิงเฟยถึงฆ่ามาร์ควิส นี้ทำให้หัวใจพวกเขาสั่น เจิงเฟยเป็นคนที่โหดร้ายจริงๆ

แม้แต่เถี่ยหลานก็ยังตกตะลึง นางต้องการจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เก็บไว้ นางนั้นเคยเห็นความตายมามาก แต่นางก็ยังไม่พอใจกับวิธีการดังกล่าว !

ขณะเดียวกันหลี่ฉีเย่มองดูฉากนี้ด้วยเจตน่าที่เย็นชา เขาจะไม่รู้ว่าเจิงเฟยพยามจะทำอะไรได้ยังไง ? หลังจากฆ่ามาร์ควิสเจิงเฟยก็ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาก้มหัวต่อหน้าหลี่ฉีเย่และเอ่ย " ศิษย์พี่หลี่ มันน่าอับอายจริงๆที่หุบเขามีคนทรยศเช่นนี้ เขากระทำผิดโดยใช่ชื่อของข้า ดังนั้นข้าจึงฆ่าเขาให้ท่าน ศิษย์พี่โปรดอภัย "

หลี่ฉีเย่เคยชินกับเรื่องนี้มากเกินไปและไม่สนใจการแสดงนี้

" มันจะดีมากหากเจ้าไม่เข้ามายุ่งกับตระกูลเถี่ย " หลี่ฉีเย่เหลือบมองเขาก่อนจะกวาดสายตาไปยังทุกคนและเอ่ย " ในเมื่อมีผู้นำและขุนนางจำนวนมากอยู่ที่นี่ ข้าก็ขอประกาศ จากนี้ไปตระกูลเถี่ยอยู่ภายใต้การคุ้มครองของข้า ใครกล้าแตะต้องตระกูลเถี่ยเหมือนกับยั่วยุข้า หลี่ฉีเย่ ! "

เถี่ยหลานไม่มีอาการตอบสนองต่อคำกล่าวนี้ นางนั้นยืนอยู่นิ่งๆ

" แน่นอน แน่นอนอ" เจิงเฟยรีบเอ่ยทันที " ผู้ฝึกตนเช่นพวกเราล้วนเป็นคนชอบช่วยเหลือคนอ่อนแอ ตระกูลเถี่ยเป็นเพียงตระกุลมนุษย์ พวกเราจะไปรังแกได้อย่างไร ? หากมีใครกล้าทำ หุบเขาของเราจะลงโทษมัน ! "

" ใช่แล้ว ถูกต้อง " ผู้นำคนอื่นล้วนส่งเสียงเห็นด้วย แม้แต่สองราชันสวรรค์ก็ยังพยักหน้า

" เช่นนั้นก็ดี " หลี่ฉีเย่ธรรมดาที่เขาจะไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่เขาไม่ได้สนใจ สายตาของเขาหรี่ลงและเอ่ย " หากใครก็ตามคิดว่าตัวมีความสามารถพอที่จะยั่วยุข้าเช่นนั้นก็ทำ ! ข้ายินดีที่จะล้างโลกด้วยเลือด แต่ข้าไม่แน่ใจว่าศัตรูของข้าจะเตรียมตัวไว้รึยัง ! "

หลังจากกล่าวเสร็จ หลี่ฉีเย่ก็ขี้เกียจเกินไปที่อยู่ เขานั้นจากไป เต่าชราแบกเถี่ยหลานและเดินตามไป

เหล่าผู้นำทำเพียงมองหลี่ฉีเย่จากไป แม้ว่าพวกเขาจะไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่มีทางที่เขาจะกล้าท้าทายกับสัตว์ประหลาดที่ต่อต้านอาณาจักร

สุดท้ายงานเลี้ยงก็จบลงด้วยบรรยากาศที่ไม่ดี ซู่หมิงเฉินไม่สามารถทำสิ่งใดได้ เขาทำได้เพียงภาวนาให้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นและขอให้หลี่ฉีเย่จากประเทศของเขาไปเร็วๆ หากหายนะตัวนี้ยังอยู่นานขึ้นประเทศของเขาอาจจะล่มสลาย

แน่นอนเขาไม่กล้าจะเอ่ยไล่หลี่ฉีเย่ เขาทำได้เพียงภาวนาในใจ

" กลัยไปยังนิกายและมอบจดหมายข้าให้กับผู้นำ ทำให้แน่ใจมอบให้เขาโดยตรง ! " หลังจากกลับมาที่นี่ เจิงเฟยก็ส่งคนที่เขาไว้ใจได้กลับไปยังนิกาย

เขาต้องนำข่าวการมาถึงของหลี่ฉีเย่ไปบอกเหล่าผู้อาวุโส ! ความบาดหมางระหว่างพวกเขาไม่อาจะประนีประนอมได้ ! ด้วยเหตุนี้เขาต้องการยืดเวลาให้หลี่ฉีเย่อยู่ในประเทศนี้ต่อ เขาจะรอจนกว่ากองทัพของหุบเขาจะมาถึงและจัดการหลี่ฉีเย่ !

หลังจากส่งคนสนิทไป เจิงเฟยก็กล่าวด้วยบรรยากาศที่หนาวเย็น " หลี่ฉีเย่วันนี้ข้าแกล้งทำเป็นน่าสงสารต่อหน้าเจ้า วันหน้าข้าจะทำให้เจ้าอายเป็นทวี ! "

เขานั้นเป็นขุนนางและศิษย์ลำดับสองของหุบเขา จนถึงตอนนี้ไม่มีใครกล้าท้าทายเขาเพราะสถานะของเขา ! แต่วันนี้เขาต้องเจียมตัวต่อหน้าหลี่ฉีเย่ แน่นอนมันเป็นเพียงการแกล้งแม้จะน่าอายก็ตาม

เจิงเฟยนั้นกำลังเดือดยามคิดเกี่ยวกับหลี่ฉีเย่ ทันใดนั้นก็มีคนมารายงาน " ฝ่าบาทผู้อาวุโสเมฆาทะยาน จากอาณาจักรหินมาขอเข้าพบ "

" ผู้อาวุโสเมฆาทะยาน ? รีบเชิญเขามา " เจิงเฟยสั่งทันที

ในฐานะศิษย์หลักของหุบเขา เจ้าชายวัวทองคำนั้นมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเย่ฉิงเฉิน ในเวลาเดียวกันผู้อาวุโสเมฆาทะยานนักวางแผนของเย่ฉิงเฉินก็ได้รับการยกย่องอย่างมาก เจิงเฟยไม่กล้าประมาทกับการตอนรับเขา

" น้องชายเจิงเฟย ข้าไม่คาดว่าจะพบเจ้าที่นี่ " ทันใดนั้น ผู้อาวุโสเมฆาทะยานก็เข้ามา

เจิงเฟยเอ่ยทักทายก่อนจะขอให้เขานั่งลงและเอ่ย " อะไรทำให้ผุ้อาวุโสมาทีนี่ ? "

เกี่ยวกับตำแหน่งของเขา เขานั้นอ่อนแอกว่าเจ้าชายวัวทองคำทั้งด้านกำลังและสถานะ ตัวตนอย่างโจกัวเย้าอาจจะกล้าทำตัวหยิ่งยโสต่อหน้าผุ้อาวุโส แต่เขาไม่

หลังจากนั่งลง  ผู้อาวุโสเมฆาทะยานก็เอ่ยถาม " มีอะไรรบกวนจิตใจเจ้า ? "

เจิงเฟยส่ายหน้าและเอ่ย " ไม่ ไม่มีอะไรที่ท่านต้องกังวล ข้ามาที่นี่เพื่อผ่อนคลาย ไม่มีเรื่องกังวล "

" น้องชายเจิงเฟยเจ้าอาจจะไม่คิดว่าข้าเป็นสหายหรืออะไรทำนางนั้น " ผู้อาวุโสเอ่ยอย่างเป็นมิตร " แม้ว่าข้าจะอ่อนแอ ข้าก็ยังทำงานบางอย่างได้ หากมีอะไรทำให้เจ้าไม่พอใจโปรดบอกข้าและข้ายินดีช่วย "

เจิงเฟยนั้นมีความโกรธ ดังนั้นเขาจึงถูกล่อลวงหลังจากได้ยิน อีกอย่างผู้อาวุโสนั้นเป็นนักวางแผนของเย่ฉิงเฉิน

" จะมีใครอีกนอกจากสารเลวหลี่ฉีเย่ ? เขาทำลายแผนการทั้งหมดของข้า ! " เจิงเฟยกัดฟันเอ่ย

 ผู้อาวุโสเมฆาทะยานคิดชั่วครู่ก่อนจะเอ่ย " น้องชายเจิงเฟยนี้อาจจะเป็นเรื่องใหญ่ "

" ท่านมีความคิดเห็นอย่างไร ? " เจิงเฟยรีบเอ่ยถาม

ผู้อาวุโสเอ่ย " หลี่ฉีเย่คือใคร ? เขาคือจอมโหดเหี้ยม และสถานที่นี่คือ ? เพียงประเทศหัววัว ข้าเกรงว่าข้าจะไม่สนใจสถานที่เช่นนี้ เขาสามารถไปได้ทุกที่ แต่เขาเลือกที่จะประกาศคุ้มครองตระกุลเถี่ย นี้เขากำลังพยามจะทำอะไร ? "

" ท่านพยามจะพูดอะไร ? " เจิงเฟยรู้สึกตกใจเล็กน้อยหลังจาได้ยิน

ผุ้อาวุโสเอ่ยต่อ " ตระกูลเถี่ยนั้นอาจจะมีสมบัติ สุดยอดสมบัติ ไม่เช่นนั้นมันไม่มีทางดึงดูดคนเช่นหลี่ฉีเย่ได้ ! น้องชายเจิงเฟย เจ้าชอบที่จะสำรวจและขุดค้น ดังนั้นเจ้าต้องได้ยินตำนานมา บรรพบุรุษตระกูลเถี่ยเป็นเทพธิดาที่เปล่งประกายและกวาดผ่านเก้าโลกก่อนจะตั้งตระกูล และข้าเชื่อว่ายังมีขุมทรัพย์ฝังอยู่ในตระกูลของพวกเขา "

" ท่านคิดเหมือนกับข้า " เจิงเฟยตบข้าของเขาและเอ่ย " ข้าได้พยามหาคัมภีร์เกี่ยวกับตระกูลเถี่ยจำนวนมาก "

อารมณ์ของเขาดีขึ้นหลังจากได้ยินเรื่องขุมทรัพย์ " อย่างที่ท่านกล่าว ข้าคิดว่ายังมีสมบัติอยู่ที่นั้นแม้ตระกูลเถี่ยจะล่มสลายแล้ว "

ผู้อาวุโสเอ่ยต่อ " ผู้นำคนก่อนของตระกูลเถี่ยนั้นเป็นขยะและเขาขายสมบัติไปหมดแล้ว ต่อมาเขาประกาศว่ายังมีสมบัติที่น่าอัศจรรย์เหลืออยู่ ! แม้ว่าหลายคนไม่เชื่อ แต่ข้าคิดว่านี้ไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล "

เจิงเฟยกลายเป็นกระตือรือร้นอย่างมากหลังจากได้ยิน " ข้าก็เคยได้ยินเรื่องนี้มา ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนโง่ที่ไร้ประโยชน์แต่เขาก็ยังเป็นหนอนหนังสือ เขาอ่านงานเขียนทั้งหมดของตระกูลดังนั้นเขาต้องรู้ความลับบางอย่าง ! แม้ว่าเขาจะไร้ประโยชน์และใช่ไม่ได้ ข้าก้คิดว่าประกาศก่อนตายของเขามีเบื้องหลัง "