805

ตอนที่ 805 ตระกูลเถี่ย

เต่าชรานั้นต้องการจะจากไปหลังจากส่งหลี่ฉีเย่ที่ปลายทาง เขาเป็นธรรมดาที่ต้องการจะให้หลี่ฉีเย่ปล่อย ทว่าหลี่ฉีเย่นั้นไม่ได้เอ่ยและเขาไม่กล้าที่จะถาม เต่าชราจึงต้องแบกหลี่ฉีเย่ไปข้างหน้า

ซากปรักหักพังด้านหน้านั้นค่อนข้างใหญ่ ผู้คนสามารถจินตนาการได้ว่าครั้งหนึ่งมันเคยเป็นเมืองที่ยิ่งใหญ่ หลี่ฉีเย่ส่ายหัวและคิดว่าตระกูลเถี่ยต้องล้มสลาย แม้แต่ตระกูลที่แข็งแกร่งก็ยังไม่อาจะหนีชะตากรรมของตัวเองได้

ในเมืองไฟสวรรค์หลายคนรู้จักตระกูลเถี่ย คนรู้ก่อนมักจะพูดในแง่ดีเมื่อกล่าวถึงตระกูลเถี่ย " ผู้นำตระกูลเถี่ยนั้นเป็นคนดีตลอดทั้งยุค มันเป็นของขวัญสำหรับประเทศพวกเราที่มีผู้ปกครองที่ดีเช่นนี้ "

ในเมืองรู้ดีว่าผู้นำตระกูลเถี่ยนั้นเป็นคนใจดีและมีเมตตาเพราะประเทศแห่งนี้เป็นของตระกูลเถี่ย ในเวลานี้ภาษีที่รัฐนี้ก็ต่ำสุดในในประเทศหัววัว ! เพราะเหตุนี้ทุกคนจึงอยู่อย่างมีความสุข

พวกเขานั้นไม่รู้เกี่ยวกับความยิ่งใหญ่และตำนานของตระกูลเถี่ย น้อยคนในปัจจุบันที่จะรู้เพราะพวกเขาสูญหายไปเป็นเวลานาน

ย้อนกลับไปยังอดีตที่ไกลโพ้น มีเทพธิดาไฟสวรรค์ผู้ที่กวาดผ่านไปเก้าโลกและยืนบนจุดสูงสุด นางนั้นเป็นอัจฉริยะในยุคของนาง ย้อนกลับไปนางเป็นผู้ภักดีภายใต้ธงของอีกาทมิฬ หนึ่งในแม่ทัพที่สร้างคุณประโยชน์มากมาย ไม่เพียงแต่นางจะงดงาม แต่การบ่มเพาะของนางก็ทำให้ปฐพีสั่นสะเทือน

หลังจากเดินทางมามากมายนับไม่ถ้วน เทพธิดาเริ่มจะเบื่อหน่าย สุดท้ายหลี่ฉีเย่ในฐานะอีกาทมิฬก็ให้นางจากไป และไม่อยู่ภายใต้ธงของเขา

เขามอบรางวัลมากมายให้กับนาง สุดท้ายนางก็มาตั้งรกรากที่โลกสมุนไพรหิน นางนั้นตั้งตระกูลขึ้นมาและนั้นคือตระกูลเถี่ย !

หลังจากผ่านมานานชื่อของ ' เทพธิดาไฟสววรรค์ ' ก็ถูกลืมพร้อมกับความรุ่งเรืองของตระกูลเถี่ย

เต่าชรานั้นแบกหลี่ฉีเย่เข้าไปในซาก หลังจากเข้ามาถึงพื้นที่ศูนย์กลาง พวกเขาพบว่ามันยังมีคฤหาสน์หลายหลังที่ไม่ได้รับความเสียหาย คฤหาสน์ค่อนข้างยิ่งใหญ่และสง่างาม

ทว่าพวกมันก้ยังดูเก่าแก่และไม่เปล่งประกายเท่าที่เคย มีเงาเลือนลางแห่งความรุ่งโรจน์ที่เหลืออยู่

มันมแผ่นดินสะดุดตาอยู่หน้าคฤหาสน์เหล่านี้ มันถูแกะสลักจากหินที่ไม่มีใครรู้จักทั้งใหญ่และหนัก มีหนึ่งคำสลักไว้ด้านบน ' เถี่ย '

เพียงคำว่า ' เถี่ย ' อย่างเดียวก็แสดงความศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลในช่วงก่อน เพียงคำเดียวนี้ได้ยับยั้งคนนับไม่ถ้วนตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนเขียนคำนี้ แต่มันก็ส่งเสียงคำรามและแรงกดดันราวกับมังกรและฟินิกซ์ มันดูเหมือนจะดูถูกเก้าโกลและอาณาจักรจำนวนมากได้

อารมณ์ที่ไม่อาจบรรยายได้ของหลี่ฉีเย่พุ่งขึ้นหลังจากเห็นคำว่า ' เถี่ย '

ตอนนั้นเขาเป็นคนมอบแผ่นหินจารึกนี้ให้นาง แม้ว่ามันจะมีเหตุผลอื่นที่ทำให้ตระกูลเถี่ยได้รับการป้องกัน แต่คำว่า ' เถี่ย ' จากมือของเขาก็ทำให้คนนับไม่ถ้วนกราบไหว้และยำเกรง !

หลังจากผ่านไปหลายล้านปี แผ่นหินนี้ยังคงอยู่ คำว่า ' เถี่ย ' ยังคงอยู่ แต่ตระกูลเถี่ยได้พังลง

" ฉึก ! " ขณะที่หลี่ฉีเย่มองแผ่นหินและระลึกถึงอดีต มีหอกบินมาและพุ่งมาด้านหน้าของพวกเขา

" ไสหัวไป ! ตระกูลเถี่ยไม่ตอนรับพวกเจ้า ! " เสียงที่เย็นชาและดุร้ายดังออกมา

ผู้หญิงคนหนึ่งแต่งกายด้วยชุดต่อสู้ปรากฏอยู่หน้าคฤหาสน์ กลิ่นอายของนางดูน่ากดดัน ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเย็นชา นางนั้นมีบรรยากาศที่เข้มแข็งเหมือนกับแม่ทัพที่ทรงพลัง

ด้านหลังของนางเป็นชุดของหอกที่ปลดปล่อยกินอายเย็นชา แม้ว่าผู้หญิงคนนี้จะแข็งแกร่งและมีพลังงานในสายเลือด นางนั้นก็เป็นมนุษย์ธรรมดาอย่างมากก็คงมีทักษะยุทธ นางนั้นไม่ใช่ผู้ฝึกตน

หลี่ฉีเย่เหลือบมองนางและเอ่ยเสียงเรียบ " แม่นาง ข้าไม่ได้มาสร้างอันตราย "

" สร้างอันตรายหรือไม่ก็ช่าง ไสหัวออกไปจากที่นี่ ! " ผู้หญิงคนนั้นประกาศอย่างเย็นชา " คนของมาร์ควิสฉีหลินไม่เคยมีคนดี ! ไสหัวไปไม่เช่นนั้นข้าจะไม่สุภาพอีก "

หลี่ฉีเย่ส่ายหัวของเขาและเอ่ย " ข้าเกรงว่าเจ้าจะเข้าใจบางอย่างผิด ข้าไม่ใช่ของมาร์ควิสฉีหลิน ข้ามาเพื่อเยี่ยมชม "

" ไม่ว่าเจ้าจะเป็นลูกน้องของเขาหรือไม่ ตระกูลเถี่ยของข้าก็ไม่ตอนรับ จากไปซะ ! " หญิงสาวคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หลี่ฉีเย่มองไปยังคฤหาสน์ด้านหลังนาง มันวางเปล่าโดยปราศจากสิ่งมีชีวิตอื่น มันดูเหมือนนางจะเป็นคนเดียวที่อยู่ในตระกูลเถี่ย แม้ว่านางจะทรงพลัง แต่นางก็เป็นเพียงคนที่มีวรยุทธ์ไม่ใช่ผู้ฝึกตน

" แม่นาง แสดงความสุภาพต่อข้าจะเป็นประโยชน์สำหรับเจ้า " หลี่ฉีเย่ยากที่จะอารมณ์เขาเพียงกล่าวเสียงเรียบ

ถึงตอนนี้ หญิงสาวคนนั้นนำหอกออกมาและกล่าวเย็นชา " ไม่จำเป็น ข้าไม่ได้อยากได้อะไรจากเจ้า เพียงจากไปซะ ! " นางนั้นพร้อมจะขว้างหอกเวลาใดก็ได้ นางนั้นเป็นผู้นำตระกูลเถี่ยในปัจจุบัน

ผู้คนในรัฐนี้กล่าวสรรเสริญนางว่า " ผู้นำตระกูลเถี่ยนั้นเปล่งประกาย นางเป็นสตรีที่ไม่ด้อยกว่าบุรุษ "

เถี่ยหลานนั้นเป็นผู้นำตระกูลที่ผู้คนเอ่ยถึง นางนั้นเป็นคนมีวรยุทธ์และทำการยกเว้นภาษีกับรัฐ ! ประชาชนจำนวนมากสนับสนุนนาง ในความจริงนางนั้นมีชื่อเสียงไปทั่วรัฐ อย่างน้อยก็ในโลกมนุษย์ ในตอนยังเยาว์ในนั้นได้ปกป้องประเทศได้ทำความดีมากมาย สุดท้ายนางก็ถูกแต่งตั้งให้กลายเป็นผู้ปกครองรัฐ

" ช่างก้าวร้าวจริงๆ " ก่อนที่หลี่ฉีเย่จะเอ่ย เสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังขึ้น

ชายหนุ่มพร้อมกับผู้ติดตามมากกว่าสิบคนปรากฏด้านหลังเขา พลังงานในสายเลือดของเขาแข็งแกร่ง เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นผู้ฝึกตน

" มาร์ควิสฉีหลิน !  " การแสดงออกของเถี่ยหลานเปลี่ยนไปหลังจากชายหนุ่มคนนี้ นางแค่นเสียง " เจ้าและลูกน้องของเจ้าไสหัวออกไป ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่สุภาพ ! "

" มนุษย์ธรรมดากล้าจะแสดงท่าทางเช่นนี้ต่อหน้าข้า ? " การแสดงออกของชายหนุ่มกลายเป็นเย็นชา " หากข้าไม่เกรงใจผู้นำประเทศหัววัวซู่หมิงเฉิน ข้าฆ่าเจ้าไปแล้ว ! จงฉลาดและขายที่ดินนี้ให้ข้า ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ไว้หน้าใครและใช้กำลัง ! "

" อย่าได้แม้แต่จะคิด ! " เถี่ยหลานคำราม " ต่อให้ข้าตายข้าก็จะไม่ขายดินแดนบรรพบุรุษตระกูลเถี่ย ! "  

" ฆ่าเจ้านั้นง่ายราวกับบี้มด " มาร์ควิสฉีหลินแค่นเสียง " การฆ่าเจ้าแทบจะไม่ต่างจากบี้มด ข้าเสนอซื้อมันเพราะเห็นแก่หน้าเจ้าเมือง "

" นางบอกให้เจ้าไสหัวไปก็ไสหัวไป ที่ดินตระกูลเถี่ยไม่ได้มีไว้ขาย " หลี่ฉีเย่โบกมือของเขาราวกับไล่แมลง

สายตาของมาร์ควิสมองไปยังหลี่ีฉีเย่และมันดูธรรมดามาก ไม่มีส่วนใดที่แสดงออกว่าชายหนุ่มคนนี้และเต่าของมันอยู่เหนือเขา

" เฮ้ พวกเรามีอัศวินมาข้าวที่นี่ด้วย ฮ่าๆ " ชายหนุ่มจ้องมองหลี่ฉีเย่ด้วยรอยยิ้มเยาะ " ดูท่าเจ้าคงเป็นผู้ฝึกตน ปกป้องสตรีนั้นเป็นสิ่งที่ดี แต่เจ้าต้องดูด้วยว่าเล่นอยู่กับใคร ! "

หลี่ฉีเยเ่หลือบมองเขาก่อนจะเอ่ยอย่างไม่แยแส " ขยะตัวหนึ่ง "

" ช่างปากดี ! " มาร์ควิสฉีหลินระเบิดเสียงหัวเราะและเอ่ย " เจ้ารู้ไหมข้าเป็นใคร ? เจ้าไม่รู้ว่าสู้อยู่กับใครแล้วยังทำเป็นเท่ห์ ช่างกล้าหาญจริงๆ ! "

" ต่างกันตรงไหน ? " หลี่ฉีเย่กล่าวอย่างสบายๆ " ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเป็นใครเพราะเจ้าก็แค่สุนัขจรจัดขว้างถนนตัวหนึ่้ง "

การแสดงออกของมาร์ควิสกลายเป็นบิดเบี้ยว " สุนัขจรจัด ? สารเลว เจ้ารู้ไหมข้าเป็นใคร ? ข้าคือศิษย์ของหุบเขากลืนสวรรค์ ! พี่ชายของข้าคือราชันนกของประเทศขนนก ศิษย์พี่ใหญ่ของข้าคือเจ้าชายวัวทองคำ ! "

มาร์ควิสรู้สึกภูมิใจหลังจากากล่าวภูมิหลังของเขา เขานั้นเป็นปีศาจกิ้งก่าและเรียกตัวเองมามาร์ควิสฉีหลิน เขานั้นเป็นศิษย์ของหุบเขา แต่เป็นเพียงศิษย์นอก

สัตว์ประหลาดที่มีสองจักรพรรดิอมตะอย่างหุบเขานั้นมีศิษย์นอกจำนวนมาก แน่นอนมันมีสิ่งหนึ่งที่มาร์ควิสรู้สึกภูมิใจ เขาได้รับการสนับสนุนจากศิษย์พี่ลำดับสอง ราชันนก !

เขานั้นหยิ่งยโสแม้ว่าจะเป็นศิษย์นอกเพราะคนสนับสนุนเขาคือราชันนกและพี่ใหญ่ของเขาคือเจ้าชายวัวทองคำ ! การพูดแบบนั้นทำให้เขาดูเหมือนเป็นคนยิ่งใหญ่ด้วย

หลี่ฉีเย่ขี้เกียจเกินไปที่จะฟังเจ้าสารเลวนี้โม้ต่อ เขาโบกมือ " ไม่รู้จัก ไม่เห็นจะเคยได้ยินชื่อมาก่อน "

ทัศนคติไม่แยแสของเขาทำให้ใบหน้าของมาร์ควิสกลายเป็นน่าเกลียด !

" นายน้อย ให้พวกเราสั่งสอนเจ้าสารเลว แล้วท่านดูผู้หญิงดีกว่า " ศิษย์ด้านหลังของเขากล่าวพร้อมกับเดินออกมาด้านหน้า

พวกเขาดูดุร้่ายและพุ่งไปยังหลี่ฉีเย่ด้วยเจตนาฆ่า

หลี่ฉีเย่ไม่ได้สนใจเกี่ยวกับการโจมตีที่กำลังมาถึง เขากระดิกนิ้วและปล่อยพลังออกมา ศิษย์ทั้งสิบทันใดนั้นก็กลายเป็นหมอกเลือด

ฉากนี้ทำให้จิตวิญญาณของมาร์ควิสสั่นสะท้าน เขารู้แล้วว่าตัวเองเจอกำแพงเหล็ก เขาต้องการจะวิ่งต่อเขาไม่อาจะทำได้เพราะหลี่ฉีเย่ปรากฏตัวมาจับคอเขาเอาไว้

" เจ้า..เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร ? ข้าคือศิษย์ของหุบเขากลืนสวรรค์ ! คนสนับสนุนข้าคือราชันนกและเขาต้องการดินแดนนี้ ข้ามาภายใต้คำสั่งของเขา หากเจ้ากล้าฆ่าข้า เจ้าจะกลายเป็นศัตรูกับพี่ชายและหุบเขา ! "