804

ตอนที่ 804 เต่าชรา

เต่านั้นไม่กล้าที่จะโต้แย้ง มันพยามเคลื่อนไหวและลุกขึ้นยืน ในเวลานี้มันกลายเป็นชายชราผมหงอกและหลังค่อม มันดูเป็นมิตรมากและไม่มีใครคิดว่ามันเป็นสัตว์ประหลาดที่อยู่ใต้น้ำคอยซุ่มโจมตีผู้คน

เต่าชราก้มลงกราบต่อหน้าหลี่ฉีเย่และกระแทกหัวกับพื้นไปมา " ท่านตัวตนอมตะ มันเป็นข้าที่ตาบอดและพยามซุ่มโจมตีท่าน ตัวตนผู้ต่ำต้อยนี้สมควรได้รับความตายและถูกสับเป็นหมื่นชิ้น.."

มีเสียงดังออกมาทุกครั้งที่เขาโขกศีรษะไปกับพื้น

" เจ้าเป็นถึงองค์รักษ์เทพสวรรค์ ทำไมถึงได้กลัวตายเช่นนี้ ? " หลี่ฉีเย่เหลือบมอง

มันไม่ง่ายนักที่จะมาถึงระดับองค์รักษ์เทพสวรรค์ คนส่วนใหญ่ที่มาถึงระดับนี้ได้ล้วนเป็นผู้ปกครองประเทศ หรือขุนนางในดินแดนตัวเอง - มีฐานะที่ทรงเกียรติ

ผู้เชียวชาญระดับนี้แม้แต่ก่อนจะตายก็จะไม่แสดงความอัปยศ แม้จะพ่ายแพ้พวกเขาก็แทบจะไม่ร้องขอชีวิต

ใบหน้าของเต่าชรากลายเป็นแดงก่ำหลังจากได้ยิน แต่ผิวของเขาก็หน้าก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม " ท่านตัวตนอมตะ ท่านประเมินข้าสูงเกินไป ตัวผู้ต่ำต้อยเป็นเพียงเต่าในป่า ไม่ต้องกล่าวถึงความอัปยศขอเพียงได้มีชีวิตอยู่ก็เพียงพอ "

" เต่าในป่า ? " หลี่ฉีเย่มองไปที่เขา " การเป็นเต่าในป่าแล้วยังไง ? ผู้ฝึกตนพเนจรในโลกนั้นมีมาก พวกเขาคนที่อ่อนแอกว่าเจ้าบางคงก็ยังมีเกียรติ "

" ท่านตัวตนอมตะ ต่ำตนผู้ต่้ำต้อยนี้มีเพียงหนึ่งชีวิตและมันมีค่ามาก ข้านั้นน่าเกลียดและต่ำต้อยไม่อาจะเทียบกับเหล่าคนที่มีพรสวรรค์และความสามารถได้ " เขาไม่อายที่จะกล่าวอย่างน่าสงสาร " ข้าเพียงต้องการอยู่ไปอีกนานและไม่กล้าหวังขึ้นสวรรค์หรือต้องการชื่อเสียง "

หลี่ฉีเย่หัวเราะให้กับความไร้ยางอายของเต่าและไม่อยากฆ่าเขาอีกต่อไป เขาเอ่ยถาม " เปิดเผยพื้นหลังของเจ้ามา "

เต่าชรานั้นไม่กล้าที่จะซ่อนอะไรและเอ่ย " ผู้ต่ำต้อยเป็นเพียงเต่าทะเล เมื่อข้ายังเยาว์ ข้าได้กินไข่มุก.."

เต่าตัวนี้หลังจากได้กินไข่มุกลึกลับก็กลายเป็นรู้แจ้ง สิ่งที่เขาพูดไปนั้นไม่มีอะไรนอกจากบากว่าตัวเองอยู่มานาน เขานั้นอาศัยอยู่ด้านล่างของบ่อและบางครั้งก็แอบออกมาดูโลกภายนอก

หลังจากเห็นผู้ฝึกตนที่กินเมฆและเหยียบปฐพีรวมถึงลอยตัวในท้องฟ้าได้ เขาก็กลายเป็นอิจฉาและเลือกที่จะขยับเข้ามาใกล้แม่น้ำ เขาาเลือกกินศพของผู้ฝึกตนเหล่านี้เพื่อเพิ่มระดับอย่างช้าๆ

เนื่องจากอายุที่ยาวนานของเขา เขาถึงสามารถมาถึงระดับองค์รักษ์เทพสวรรค์ได้

" การมีชีวิตยาวนานเป็นเรื่องที่ดี " หลี่ฉีเย่ตรวจสอบการบ่มเพาะของเขาและยิ้ม เต่าตัวนี้อาจจะเป็นองค์รักเทพสวรรค์ แต่พื้นฐานเต๋าของเขานั้นสับสนและเต็มไปด้วยสิ่งสกปรก ทั้งทักษะและสมบัติของเขา การกลายเป็นองค์รักษ์เทพสวรรค์ได้เรียกได้ว่าเป็นปาฏิหาริย์ !

" ท่านตัวตนอมตะโปรดอย่าหัวเราะข้า ท่านนั้นมาจากนิกายที่ยิ่งใหญ่ขณะที่ผู้ต่ำต้อยเป็นเพียงเต่าแม่น้ำ การบ่มเพาะของข้านั้นไร้ระเบียบ ดังนั้นพวกมันจึงไม่อยู่ในสายตาท่าน " เต่าตัวนี้ทันใดนั้นก็ใช้โอกาสดึงดูดหลี่ฉีเย่

หลี่ฉีเย่พยักหน้าเอ่ย " มันไม่ง่ายจริงๆ เต่าที่ปราศจากการมีคนแนะนำสามารถมาถึงระดับนี้ได้ - นี้สามารถกล่าวได้ว่าเป็นความสำเร็จที่น่าประทับใจ ! "

นอกเหนือจากจะมีชีวิตอยู่มายาวนานแล้ว เต่าตัวนี้ตรงพบกับหลายสิ่งถึงจะได้รับโชคดังกล่าว ไม่ตายภายใต้หายนะนับเป็นโชคที่น่าทึ่ง ! 

" ท่านตัวตนอมตะนั้นยอดเยี่ยมที่สุดในประวัติศาสตร์ การบ่มเพาะของท่านเทียบได้กับจักรพรรดิอมตะ ท่านสามารถกวาดผ่านได้ทั้งโลก..." เต่าตัวนั้นกล่าวอย่างลื่นไหล หลังจากได้ยินหลี่ฉีเย่ยกย่องเขา เขาก็ยกยอหลี่ฉีเย่กลับและกล่าวอย่างไร้ยางอาย " ข้านั้นโง่ แต่ข้าสงสัยว่าท่านตัวตนอมตะสามารถสอนข้าสักหนึ่งหรือสองอย่างได้หรือไม่ ? หลังจากนั้นให้ข้าอยู่ภายใต้การคุ้มครองของท่าน.."

ความไร้ยางอายนี้ยากที่จะพบในปีศาจ โดยเฉพาะระดับองค์รักษ์เทพสวรรค์

" ไม่จำเป็นต้องยกยอเช่นนั้น " หลี่ฉีเย่โบกมือของเขาและเอ่ย " ที่นี่ที่ไหน ? "

" นี้คือแม่น้ำทรายดูด มันมีระยะทางหนึ่งพันสามร้อยไมล์ มันตั้งอยู่แหล่งทีราบทะเลทราย มีห้าสิบแม่น้ำย่อย.." เต่าชรากล่าวประวัตืของพื้นที่โดยไม่ชะงัก

" เอาละพอแล้ว มันเป็นเพียงสถานที่เล็กๆที่ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน " หลี่ฉีเย่โบกแขนของเขา

หลังจากสังเกตเห็นว่าหลี่ฉีเย่ไม่ได้สนใจเขาก้เอ่ยอย่างรวดเร็ว " ท่านตัวตนอมตะเป็นผู้ปกครองชั้นฟ้าและดินแดนนับหมื่น แน่นอนพื้นที่เล็กๆนี้ย่อมไม่อยู่ในสายตาท่าน มีเพียงภูเขาอมตะ ดินแดนอมตะในโลกอมตะเท่านั้นที่..."

" หยุดกล่าวไร้สาระ เจ้ารู้หรือไม่ว่าไฟสวรรค์นั้นอยู่ที่ไหน ? " หลี่ฉีเย่เอ่ยขัด

" ไฟสวรรค์ ? " เต่าชรานั้นคิดก่อนจะเอ่ย " หรือท่านตัวตนอมตะหมายถึงรัฐไฟสวรรค์แห่งประเทศหัววัว ? "

หลี่ฉีเย่เอ่ย " บางที " สถานที่แห่งนั้นเคยถูกเรียกว่าไฟสวรรค์เมื่อนานมาแล้ว ทว่าหลังจากเวลาผ่านไปมันเปลี่ยนไปอีกหลายชื่อ

" ตัวตนผู้ต่ำต้อยเคยไปที่นั้นมาแล้วหลายครั้ง " เต่าชราเอ่ย " หากท่านตัวตนอมตะต้องการไป ข้าจะบอกทางท่าน ท่านต้องข้ามแม่น้ำสายนี้ จากนั้นก็มุ่งหน้าขึ้นเหนือ เดินไปทางทิศตะวันออก.."

แม้ว่าเต่าตัวนี้จะเอ่ยถามหลี่ฉีเย่ให้สอนเขาก่อนหน้า เขาก็หวังว่าหลี่ฉีเย่จะจากไปเร็วๆ หากคนแข็งแกร่งเช่นนี้เขายิ่งไม่มีความสุข เขาอาจจะถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นศพเวลาใดก็ได้ และนั้นจะเป็นชะตากรรมที่โหดร้าย

" เจ้าไม่จำเป็นต้องบอกข้า " หลี่ฉีเย่ไม่ได้สนใจฟัง ก่อนจะเคาะไปที่กระดองเต่าและเอ่ย " แบกข้าไป "

" ท่านตัวตนอมตะ..." การแสดงออกของเต่าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วหลังจากได้ยิน เขาสงบลงก่อนจะเอ่ย " ท่านตัวตนอมตะ ข้านั้นแก่และไร้พลัง ข้านั้นช้าราวกับหอยทาก ดังนั้นข้าเกรงว่ามันจะทำให้ท่านทำธุระล่าช้าไปด้วย.."

" โอ้ว ? ไม่ใช่ว่าเจ้าบอกให้ข้าสอนเจ้าก่อนหน้านี้รึ ? " หลี่ฉีเย่เหลือบมองเขา

เต่าตัวนั้นรีบเอ่ยทันที " ตัวตนผู้ต่ำต้อยนี้แน่นอนว่าต้องการให้ท่านตัวตนอมตะแนะนำ ทว่าท่านตัวตนอมตะเป็นผู้ปกครองโลก บรรพชนของเก้าโลก ธุระของท่านเกี่ยวข้องกับความเป็นไปของเก้าโลกและคนนับล้าน ข้าจะทำให้ท่านต้องเสียเวลาได้อย่างไร..."

" ช่างมัน หากข้าบอกเจ้าให้แบกข้าไป เช่นนั้นก็ทำมัน " หลี่ฉีเย่อมยิ้มเอ่ย ยิ่งเต่าไม่ต้องการไปเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งต้องการบังคับ

" ท่านตัวตนอมตะ..." เต่านั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แน่นอนเขาไม่อยากจะจากแม่น้ำนี้ไป แม่น้ำทรายดูดเป็นบ้านของเขาสถานที่ที่ดีที่สุด เขานั้นรู้สึกปลอดภัยยามอยู่ที่นี่ ช่วงเวลาที่เขาตกในอันตรายเขาสามารถหลบหนีออกไปได้ทุกที่

 หลี่ฉีเย่เหลือบมองและเอ่ย " หากเจ้าปฏิเสธอีกครั้ง ข้าจะนำเจ้าไปทำซุปเต่า ไม่เชื่อก็ลองดู "

หลี่ฉีเย่นั่งบนหลังเขาโดยไม่เอ่ย เต่านั้นรู้สึกทรมานและอธิบายออกมาไม่ได้ เขาไม่รู้นี้เป็นโชคลาภหรือหายนะ เกิดอะไรขึ้นหากเขาทำหลี่ฉีเย่ไม่พอใจและถูกต้ม ? เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพาหลี่ฉีเย่ไปยังประเทศไฟสวรรค์ เขาหวังว่าหลี่ฉีเย่จะแสดงน้ำใจโดยปล่อยเขากลับมา

แม้ว่าเต่าตัวนี้จะกล่าวว่าเขาเป็นหอยทาก แต่มันก้ต่างจากความจริง เมื่อเขาใช้ความเร็วสูงสุด เขาสามารถขี่ไปบนเมฆด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง เพียงแค่สิ่งนี้ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาเป็นนักวิ่งยามเผชิญกับปัญหา ผู้เชียวชาญด้านการหลบหนี !

รัฐไฟสวรรค์นั้นไม่ใช่สถานที่ที่ใหญ่ในเขตอสูร มันมีสถานที่มากมายที่เหมือนที่นี่

หากจะพูดถึงสิ่งที่เป็นสัญลักษณ์ ก็คงต้องพูดถึงประวัติของมัน มันมีตัวตนที่ยิ่งใหญ่ปรากฏออกมาจากทีนี่และได้รับฉายาเทพธิดาไฟสวรรค์ ตำนานกล่าวว่านางได้กวาดผ่านไปทั่วโลกสมุนไพรหินและก่อตั้งรากฐานที่นี่ โดยใช้ชื่อของนาง

แม้ว่าการขี่เต่านั้นจะดูแปลก แต่ก็ยังเป็นที่ยอมรับในเขตอสูร มันมีสองสาเหตุว่าทำไมเขตอสูรถึงมีชื่อนี้ อย่างแรกมันอยู่ภายในเส้นเลือดอสูร และอย่างที่สองก็เพราะนี้เป็นโลกของปีศาจ หากเขตนักปรุงยาเป็นสถานที่สำหรับปีศาจและหินยักษ์ที่อยู่ร่วมกัน เขตอสูรก็เหมือนกับสถานที่ของปีศาจโดยเฉพาะ เหมือนกับเขตหินที่เป็นสถานที่ของหินยักษ์

มันมีปีศาจหลายประเภทในเขตนี้ ดังนั้นการเห็นเต่าจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลก ทางตอนใต้ของประเทศไฟสวรรค์นั้นพังยับเยิน มันมีศาลาที่พังลงมา อาคารที่แตกหัก ทุกคนที่อยู่ที่ยืนที่นี่จะอดไม่ได้ที่จะเศร้า

มันง่ายที่จะมองเห็นว่าครั้งหนึ่งดินแดนยิ่งใหญ่ ดินแดนที่มั่นคั่ง ทว่าหลังจากหลายล้านปีผ่านไปสถานที่เหล่านี้ได้พังลง เฉพาะสิ่งก่อสร้างก็สามารถบอกถึงความรุ่งเรืองในอดีต ขณะที่นั่งอยู่บนหลังเต่า หลี่ฉีเย่มองซากเหล่านั้นและเอ่ยด้วยอารมณ์ " ไฟสวรรค์ เอ่ยไฟสวรรค์ ความรุ่งเรืองนั้นกลายเป็นซากปรักหักพัง ไม่มีอะไรในโลกหยุดความโหดร้ายของเวลาได้.."

หลี่ฉีเย่หลังจากมองมันก็เอ่ยกับ " พวกเราเข้าไปข้างใน "