802

ตอนที่ 802 เริ่มต้นเดินทาง

หลี่ฉีเย่เศร้าเล็กน้อย เวลายังคงไหลไปและทำให้คนของเขาจากไปที่ละคน ความรุ่งเรื่องและความงดงามเป็นเพียงฝุ่น มีเพียงไม่กี่คนที่มีชีวิตรอดถึงปัจจุบัน

ชีวิตนิรันดร์เป็นสิ่งที่คนนับไม่ถ้วนต่างไล่ล่า ทว่าชีวิตนิรันดร์ที่แท้จริงล้วนแบกภาระที่หนักและความเจ็บปวด

ในฐานะคนรักที่ถูกทิ้งคนคนนั้นจะเริ่มกลายเป็นเจ็บปวดด้วยความเศร้า ความเจ็บปวดนี้จะกลายเป็นความไม่ยินยอมและเสียใจก่อนจะกลายเป็นไร้สติ หลี่ฉีเย่ไม่ต้องการนึกถึงอดีตอีกต่อไปเพราะเขามีสิ่งมากมายที่ต้องทำในปัจจุบัน

นักปรุงยาจักรพรรดิหดหู่เช่นกันหลังจากได้ยินเรื่องนี้ บางคนแสวงหาชีวิตนิรันดร์และบางเลือกฝังตัวไว้ใต้ดินแทนการมีชีวิต

" เมื่อไหร่ที่ข้าจะได้เห็นฝ่าบาทอีกครั้ง ? " นักปรุงยาจักรพรรดิถามด้วยอารมณ์ อาจจะกล่าวได้ว่าไม่ว่าจะเป็นเส้นทางนักปรุงยาหรือเส้นทางผู้ฝึกตน หลี่ฉีเย่เป็ฯผู้ชี้แนะเขา แม้ว่าเขาจะเข้าร่วมกับอาณาจักรนักปรุงยาและสร้างผลงาน แต่เขาก็ยังนับถือหลี่ฉีเย่เป็นอาจารย์

" ข้าก็ไม่แน่ใจ " หลี่ฉีเย่ถอนหายใจ " หากข้าพบความสำเร็จในต้นกำเนิดเส้นเลือดดำ เช่นนั้นข้าเกรงว่าจะต้องกลับไปยังโลกจักรพรรดิมนุษย์ มันยังมีธุระที่ทำไม่เสร็จ "

" มีสิ่งใดสร้างปัญหาให้กับฝ่าบาท ? " นักปรุงยาถามยังกังวล " บางที่พวกเราจะให้ท่านยืมมือหากจำเป้น ? "

" เจ้ากำลังหมายถึงถ้ำปีศาจอมตะใช่ไหม ? " หลี่ฉีเย่อดไม่ได้ที่จะมองไปยังเส้นขอบฟ้า สายตาของเขามองไปยังระยะทางหลายล้านไมล์และตอบ " ข้าจะไปยังถ้ำปีศาจอมตะ แต่ยังไม่อาจบอกได้ว่าช่วงไหน บางทีอาจจะเป็นรับเจตจำนงแห่งสวรรค์ หรืออาจจะเป็นเวลาอื่น แต่สุดท้ายก่อนจะไปยังที่นั้น ข้าจะไปยังถ้ำ ! ข้าไม่สามารถปล่อยให้เลือดของสารเลวน้อยเสียเปล่า ! "

" ข้าจำได้ว่าฝ่าบาทเคยพูดถึงถ้ำนั้นตอนที่ข้ายังเด็ก " นักปรุงยาจักรพรรดิเอ่ย " แต่น่าเสียดาย ที่ข้ายอมแพ้ในรุ่นนี้ข้านั้นแก่เกินไปและเวลาไม่เคยคอยใคร ข้าไม่สามารถไปพร้อบกับฝ่าบาทยังสถานที่นั้นได้ "

" อนาคตเต็มไปด้วยเรื่องที่ไม่มีใครรู้ ใครจะคาดเดามันได้อย่างถูกต้อง ? " หลี่ฉีเย่ส่ายหัว อารมณ์ของเขากลายเป็นดีขึ้นและเอ่ย " มีชีวิตต่อไป มันยังมีโอกาสในอนาคต "

นักปรุงยาจักรพรรดิอมยิ้มและส่ายหัว " ฝ่าบาท ท่านไม่จำเป็นต้องปลอมข้า ในฐานะนักปรุงยาจักรพรรดิข้ารู้สภาพของตัวเองดี หากข้ายังมีอายุยืนยาวต่อไปอีก ข้าคงไม่กลับมามีชีวิต เวลานั้นไร้ปราณี แม้แต่หินหยดเลือดก็ไม่อาจะหยุดการพังทลายของมัน ! เพราะข้ามีเวลาไม่มากข้าจึงต้องขึ้นมาจัดการปัญหาบางอย่าง ไม่เช่นนั้นอาณาจักรอาจจะไม่มีโอกาสอีกในอนาคต  "

" ข้าจะต้องตายในรุ่นนี้ " นักปรุงยาจักรพรรดิเอ่ยด้วยรอยยิ้ม " ข้าไม่เสียใจในชีวิตนี้ ข้าได้อยู่ในยุคที่ดี ยุคที่จักรพรรดิอมตะที่เปล่งประกายมากที่สุด และทำให้ข้าได้พบกับฝ่าบาท ! "

หลี่ฉีเย่ไม่สามารถเอ่ยอะไรได้ เขาสุดท้ายก็ถอนหายใจ " ทั้งหมดคือเจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี อย่างน้อยก็ก่อนจะไปยงสถานที่แห่งนั้น ข้าจะมาหาเย่เสวี่ย พวกเราอาจจะได้พบกันอีกครั้ง "

" ฝ่าบาทโปรดมั่นใจ ข้าจะไม่ตายง่ายๆก่อนจะสร้างอาณาจักรไปสู่แนวทางใหม่ " นักปรุงยาจักรพรรดิยิ้มอย่างแจ่มใส

หลี่ฉีเย่ยังคงยิ้มและเอ่ย " ได้เวลาที่ข้าต้องไปแล้ว มันยังมีเส้นทางอีกยาวไกลในอนาคต "

นักปรุงยาจักรพรรดิกลายเป็นจริงจังเขาพยักหน้าอย่างเคร่งขึ้นก่อนจะไปยืนหน้าประตูและเปิดประตูให้กับหลี่ฉีเย่

" ครืนน ! " ประตูนั้นกลายเป็นสว่างไสว พลังงานโลกไร้สิ้นสุดปะทุออกมาและทำให้ประตูกลายเป็นวงแหวนยักษ์

ประตูนี้ราวกับกระจกทว่าในตอนนี้มันเหมือนกับน้ำ เสียงคลื่นไหวดังออกมาอย่างชัดเจน

" ข้าต้องไปแล้ว ! " หลี่ฉีเย่พยักหน้าต่อนักปรุงยาจักรพรรดิก่อนจะก้าวไปในประตู

ช่วงเวลานี้ เขาโผล่ออกมาอีกพื้นที่หนึ่ง มันมีความว่างเปล่าตั้งแต่ต้นอย่างไร้สิ้นสุด

อำนาจของพลังมาอยู่ใต้ฝ่าเท้าเขา พวกมันเคลื่อนตัวเขาไปยังสถานที่ห่างไกล

หลี่ฉีเย่ยิ้มและเดินไปยังสะพานศักดิ์สิทธิ์นี้ แต่ละก้าวของเขาเหมือนกับก้าวไปบนโลก การก้าวผิดแม้แต่ก้าวเดียวจะทำให้เขาลงไปผิดโลก !

เวลานั้นไม่เคลื่อนไหวและทุกอย่างกลายเป็นไร้รูป หลี่ฉีเย่เดินทางก่อนจะมาหยุดอยู่หน้าลานดินแล้ง

ไม่ใครสามารถเห็นภาพทั้งหมดได้หากมองดูจากระยะไกล พวกเขาสามารถมองเห็นเพียงประตูโบราณ ประตูนี้สร้างขึ้นจากวัสดุที่ไม่มีใครรู้ มันดูเก่าแก่ราวกับผ่านคลื่นเวลามานาน เวลานั้นทิ้งล่องรอยไว้บนผิวของมัน

นี้เป็นหนึ่งในสิบสองหลุมฝังศพ ลานที่เต็มไปด้วยความลึกลับและน่าประหลาด นอกจากนี้นี่ยังเป็นสถานที่ที่อันตรายที่สุดในโลกยุคปัจจุบัน

มันแตกต่างจากหลุมฝังศพอื่นๆ ไม่เหมือนกับหลุมฝังศพบรรพกาลหรือหลุมฝังศพแห่งลางร้ายที่หลายคนรู้จักดีและมีการผจญภัยเข้าไปด้านในได้ แต่ลานนี่แตกต่างออกไป ผ่านมาหลายยุคไม่มีใครรับรู้ถึงมันนอกจากคนในโลกสมุนไพรหิน

แม้แต่จักรพรรดิอมตะก้ไม่สามารถระบุตำแหน่งของมันได้ ทีตั้งของมันเป็นความลึกลับเสมอ

มีเพียงสองวิธีในการเข้า หนึ่งนั้นเข้ามาทางประตูอย่างอาณาจักรและประตูเช่นนี้มีไม่กี่ที่ในโลกสมุนไพรหิน ในเวลาเดียวกันโอกาสสำเร็จของมันนั้นค่อนข้างน้อย วิธีที่สองคือการหาทางเข้าของลานที่แท้จริง

แน่นอนประตูที่แท้จริงนั้นตั้งอยู่ในสถานที่ที่ใหญ่พอๆกับตัวลานเอง

ด้วยเหตุผลนี้มันทำให้ภายในลานกว้างมากกว่าหลุมฝังศพที่อื่น

ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีก็ยังมีคนพยามค้นหา มันยังมีบางคนที่เข้ามาได้ ทว่าตัวตนเหล่านั้นล้วนเป็นระดับเทพบรรพชนและราชันเทพ !

เกี่ยวกับภายใน น้อยคนที่สามารถกลับออกมาแบบมีชีวิต ตำนานกล่าวว่าแม้แต่จักรพรรดิอมตะก็เคยถูกขังอยู่ในลานมาก่อน

อำนาจเบื้องล้างนี้ยังพุ่งตรงไปยังประตูหินของลาน ทว่าก่อนที่มันจะไปถึงปลายทาง เสียงหึงปรากฏ อำนาจเหล่านี้กลายเป็นหินและหยุดลง

" ไม่ดีแล้ว ! " ด้วยการเปลี่ยนแปลงอย่างกระทันนี้ทำให้หลี่ฉีเย่ตกใจ ทว่าเขาก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

" ปัง ! " อำนาจใต้ฝ่าเท้าทันใดนั้นก็พังทลาย ไม่ว่าพวกมันจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็แตกสลายกลายเป็นหิน

แม้ว่าหลี่ฉีเย่จะมีความสามารถท้าทายสวรรค์แค่ไหน เขาก็ไม่สามารถตระหนักถึงเหตุการณ์นี้ล่วงหน้าได้

ปราศจาการสนับสนุนหลี่ฉีเย่นั้นตกลงไป ! ไม่ว่าเขาจะทรงอำนาจและมีวิธีการมากมายแค่ไหน ในมิตินี้ไม่มีใครบินได้

หลี่ฉีเย่ทันใดนั้นก็ตกลงมาในสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จัก ฉากตรงหน้าของเขาต่างไปจากเดิมมาก มันเป็นพื้นที่กว้างใหญ่เขียวขจี หลี่ฉีเย่รู้ว่าตกลงมายังมิติที่เชื่อมต่อกับโลกสมุนไพรหิน !

" ปัง ! " ช่วงเวลาที่เท้าเขาสัมผัสกับฟื้น เสียงระเบิดดังออกมาจากหน้าอกอย่างรุนแรง การระเบิดนี้ทรงพลังจนหน้าอกของเขาหักและเขาเกือบจะกลายเป็นบ่อเลือด

" ครืนน ! " ผนึกแห่งความตายปรากฏขึ้น มันราวกับเวลาไหลย้อนกลับ เนื้อที่แตกกระจายไปของเขากลับคืนสู่ร่างและฟื้นฟูในช่วงเวลาสั้นๆ

หลี่ฉีเย่บังคับสายตาของเขามองไปและเห็นสัตว์ประหลาดจากระยะไกล นี้เป็นสัตว์สวรรค์ที่ดุร้าย หัวของมันอยู่เหนือท้องฟ้าและตัวของมันใหญ่เท่ากับภูเขา การเหยียบครั้งเดียวสามารถบดขยี้ได้ทั้งแผ่นดิน

" สัตว์สวรรค์อายุสามล้านห้าแสนปี ! " เขากลายเป็นจริงจัง เขารู้ว่าตอนนี้เขาตกมาที่นี่ หนึ่งในสามเลือดใหญแห่งโลกสมุนไพรหิน - เส้นเลือดอสูร !

สามเส้นเลือดนั้นมีลักษณะที่ต่างกัน เส้นเลือดนักปรุงยาจะมีสมุนไพรปรากฏขึ้นทุกที่ ขณะที่เส้นเลือดอสูรนั้นเต็มไปด้วยสัตว์สวรรค์และจิตวิญญาณชีวิต ยิ่งลึกมากก็ยิ่งแข็งแกร่ง ดังนั้นมันจึงมีบางสถานที่ที่แม้แต่ราชันเทพยังหลีกเลี่ยง

" โฮกกก !  " อำนาจของสัตว์สวรรค์นี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเทพบรรพชน เสียงร้องของมันบดขยี้แผ่นดิน เท้าของมันเหยียบลงมาพร้อมจะขยี้หลี่ฉีเย่

เขากลายเป็นมดที่ดูเหมือนจะอ่อนแอเมื่ออยู่ต่อหน้าฝ่าเท้าขนาดใหญ่นี้

" เจ้าอยากจะตาย ? " หลี่ฉีเย่ระเบิดเสียงหัวเราะพร้อมกับเรียกระฆังภาพภูเขาออกมา เขาทันใดนั้นเหวี่ยงมัน

" ปัง ! ปัง ! ปัง ! " แผ่นดินแตกเป็นเสี่ยงๆ กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวกว่าไปทั่วแผ่นดิน สิ่งมีชีวิตดุร้ายเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม

เสียงกรีดร้องของสัตว์และเสียงคำรามของพวกมันดังไปทั่วเส้นเลือดอสูร เลือดนั้นสาดกระจายไปทั่วทุกที่พร้อมกับการสังหารที่ไม่หยุดยิ่ง !