798

ตอนที่ 798 เดิมพัน

คำกล่าวเช่นนั้นทำให้ใบหน้าของเจี้ยนหวู่ซ่วงกลายเป็นน่าเกลียด นางเป็นหญิงสาวที่ภาคภูมิใจและได้รับยกย่องอย่างมาก ดังนั้นคำกล่าวที่กดขี่เกินไปของเขาทำให้ความมั่นใจของนางลดลง

" หลี่ฉีเย่เจ้ามันหยิ่งยโส ! " เจี้ยนหวู่ซ่วงแค่นเสียง " เอาชนะข้าในหนึ่งท่า ? และยังใช้มือเปล่า ? เจ้าคิดวาเจ้าเป็นใคร ? เทพบรรชน , ราชันเทพ หรือตัวตนที่กวาดผ่านยุคสมัย !? "

อย่างน้อยต้องเป็นระดับบรรพชนเที่ยงธรรมถึงจะสามารถเอาชนะนางได้ด้วยหนึ่งการะบวนท่า นางเตรียมตัวมาอย่างดีในครั้งนี้ หากนางเปิดใช้การป้องกันเต็มรูปแบบแม้แต่บรรพชนเที่ยงธรรมก็ยังไม่อาจจะเอาชนะนางได้ หรือกระทั้งเทพบรรพชนที่ปราศจาสมบัติก็ยังเอาชนะนางไม่ได้เช่นกัน !

เมื่อนางเปิดใช้การป้องกันเต็มรูปแบบ นางเชื่อว่ามีน้อยคนในโลกที่จะเอาชนะนางด้วยมือเปล่า ไม่ต้องเอ่ยถึงคนจากรุ่นเยาว์

" ไม่ แต่ข้ามีวิธีที่แม้แต่ราชันเทพและจักรพรรดิอมตะก็ยังไม่มี " หลี่ฉีเย่ยิ้มอย่างสบายใจ " กล่าวตามจริง ข้าไม่ได้ดูถูกเจ้า แม้ว่าข้าจะไม่แข็งแกร่งเท่ากับราชันเทพหรือจักรพรรดิอมตะตอนนี้ อำนาจทั้งหมดของข้าก็ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะจินตนาการได้ ! "

เจี้ยนหวู่ซ่วงสั่นด้วยความโกรธหลังจากได้ยิน นางกล่าวอย่างหงุดหงิด " หลี่ฉีเย่ เจ้ามั่นจองหองและคิดว่าจะเอาชนะข้าได้ด้วยมือเปล่าในหนึ่งกระบวนท่า ! ฮึ่ม ไม่มีใครในรุ่นเยาว์ทำได้ แม้แต่เย่ฉิงเฉิน ! "

ความเย่อหยิ่งของนางไม่ใช่ว่าปราศจากเหตุผล พลังของนางนั้นน่ากลัว หากหลี่ฉีเย่ไม่ได้ใช่เกาทัณฑ์สยบเก้าโลกครั้งล่าสุดฆ่านาง นางก็อาจจะไม่แพ้โดยง่าย

หลี่ฉีเย่กล่าวอย่างไม่แยแส " เย่ฉิงเฉินนับเป็นตัวอะไร " เขาไม่ได้โอ้อวดหรือพูดเกิดจริง เขาเพียงกล่าวความจริงแต่ดูเหมือนนางจะไม่คิดเช่นนั้น

เจี้ยนหวู่ซ่วงแค่นเสียง " พอแล้ว ! " หลี่ฉีเย่คือคนที่เย่อหยิ่งที่สุดเท่าที่นางพบเจอ !

หลายล้วนถอยหนีต่อเย่ฉิงเฉิน เขาเป็นอัจฉริยะลำดับหนึ่งของโลก แม้ว่านางมั่นใจจะท้าทายเขาได้ แต่นางก็ไม่กล้าถึงกับพูดว่า ' เย่ฉิงเฉินนับเป็นตัวอะไร '

" เจ้าจะเดิมพันหรือไม่ ? หากตกลงเช่นนั้นก็ตัดสินใจเคลื่อนไหว หากไม่ข้าจะจากไปเดียวนี้ เจ้าพยามหยุดข้าได้ตามสบาย "

เจี้ยนหวู่ซ่วงนั้นลังเล แม้แต่คนที่มีความมั่นใจเสมอมาเช่นนั้นก็ยังไม่มั่นใจกับการต่อสู้ครั้งนี้ นางไม่อยากเชื่อเรื่องไร้สาระอย่างการเอาชนะนางโดยไม่ใช่อาวุธ ในสายตานางการเดิมพันนี้อาจจะทำให้นางได้รับความอัปยศ

ทว่าด้วยเหตุผลที่นางไม่รู้ นางรู้สึกราวกับว่าเขายังเก็บงำอำนาจที่ยากจะหยั่งถึงไว้อยู่

" หากเจ้ายังไม่แน่ใจ เช่นนั้นข้าสามารถให้เจ้าทำงานให้แทน หากเจ้าแพ้เจ้าเพียงทำงานให้ข้าไม่กี่ปี หากสิ้นสุดแล้วเจ้ายังอยากจะอยุ่ข้าก็ยินดี แต่หากเจ้าต้องการจากไป ข้าก็จะไม่รั่ง  " หลี่ฉีเย่อมยิ้ม

แน่นอนเขาไม่ชอบนางก่อนหน้า ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังชื่นชมความหยิ่งยโสและความมั่นใจรวมถึงความกล้าหาญที่จะก้าวข้างหน้า ผู้ฝึกตนนั้นต้องการสิ่งนี้ อำนาจของหัวใจที่เต็มไปด้วยความมั่นใจหลังจากพ่ายแพ้ ความพ่ายแพ้นี้จะทำให้พวกเขายกระดับขึ้นอีกครั้ง ! นางกระทั้งเอาชนะเงาจากความพ่ายแพ้ในครั้งก่อนได้

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นนางยังกลับมาอีกครั้งและไม่ได้รับผลกระทบจากความล้มเหลวครั้งก่อน สิ่งนี้ทำให้หลี่ฉีเย่ตระหนักถึงศักยภาพของนาง

บางทีความสามารถของนางอาจจะไม่เก่งกาจ แต่นางมีคุณสมบัติที่จะกลายเป็นจักรพรรดิอมตะ ! หัวใจเต๋าที่มั่นคง ! หัวใจที่ไม่กลัวต่อความตาย !

หลี่ฉีเย่เห็นอัจฉริยะมาจำนวนมากจากหลายล้านปี มีบ่อยครั้งที่อัจฉริยะที่เก่งทีสุดไม่สามารถเป็นจักรพรรดิอมตะได้ ตลอดทั้งยุคมีอัจฉริยะจำนวนมากที่ความสามารถสามเซียน ทว่าน้อยคนที่จะได้นั่งบัลลังก์

ตรงกันข้ามจักรพรรดิอมตะจำนวนหนึ่งกับเป็นคนที่มีความสามารถธรรมดาในวันเยาว์แต่เดินไปยังสุดเส้นทางจักรพรรดิ

แม้ว่าจะมีหลายเหตุแต่มีสิ่งหนึ่งที่พวกเขาเหมือนกัน นั้นคือหัวใจที่ไม่ยอมแพ้และหวาดกลัวแต่ความตาย ! นี้เป็นสิ่งจำเป็นที่จะเขาถึงยอดเต๋า

เจี้ยนหวู่ซ่วงไม่เพียงพ่ายแพ้ นางกระทั้งตาย คนอื่นอาจจะถูกเรื่องนี้หลอกหลอนตอนสู้รบ อัจฉริยะหลายคนที่มีพรสวรค์พอที่จะกลายเป็นจักรพรรดิอมตะ แต่หลังจากพวกเขาพ่ายแพ้ความคิดดังนั้นก็ทำให้จิตใจพังพลาย ! เจี้ยนหวู่ซ่วงกลับกันนางยังคงหยิ่งและมั่นใจเช่นเดิม ไม่มีความกลัวในสายตานางและต้องการสู้ ! ในใจของหลี่ฉีเย่นี้เป็นสิ่งที่น่าชื่นชม

" อย่าได้บอกข้าว่าเจ้าจะใช้ทักษะชั่วร้ายอีก " เจี้ยนหวู่ซ่วงจ้องหลี่ฉีเย่พร้อมกับเอ่ย นางนั้นได้ยินมาว่าหลี่ฉีเย่มีทักษะที่แปลกประหลาด

ล่าสุดมีคนกล่าวว่าหลี่ฉีเย่ควบคุมฟินิกซ์ได้ซึ่งทำให้เขากวาดไปทั่วเขตปรุงยา

หลี่ฉีเย่ปฏิเสธข้อกล่าวหา " เจ้ากังวลเกินไป หากข้าใช้ทักษะปีศาจในการเอาชนะเจ้าแล้วเช่นนั้นเจ้าคงไม่เต็มใจ ข้าหวังว่าเจ้าจะเป็นแม่ทัพให้ข้า ดังนั้นข้าจะทำให้เจ้าพ่ายแพ้อย่างเต็มใจ "

เจี้ยนหวู่ซ่วงสูดลมหายใจก่อนจะเยาะเย้ยหลี่ฉีเย่ " ดี ในเมื่อเจ้ากล้าเดิมพันทำไมข้าต้องกลัว ? จำไว้หากเจ้าแพ้เจ้าจะต้องเป็นทาสข้าไปตลอดชีวิต ! "

" ไม่ต้องกังวล หากข้าแพ้ข้ายินดีฟังเจ้าทุกอย่าง ข้าจะเป็นอะไรก้ตามที่เจ้าต้องการ " หลี่ฉีเย่อมยิ้ม

" เช่นนั้นก็มา ! " เจี้ยนหวู่ซ่วงประกาศ " ข้าจะลบเจ้าออกไปตอนนี้และทำให้เจ้าไม่มีโอกาสกลับมาอีกครั้ง ! "

" ข้ายินดีเป็นที่ระบายความโกรธให้เจ้า " หลี่ฉีเย่อมยิ้มและกางแขนออกอย่างเปิดเผย " มา ใช่ทุกอย่างที่เจ้ามีและแสดงการโจมตีที่ทรงอำนาจที่สุด ! ข้ากำลังรอ ! "

" เหอะ ! ข้าอยากจะเห็นนักว่าครั้งนี้เจ้าจะฟื้นตัวอย่างไร ! " เจี้ยนหวู่ซ่วงแค่นเสียงและเชื่อว่าเขาไม่มีทางทำได้เพราะนางไม่เคยได้ยินเรื่องเช่นนี้มาก่อน

แน่นอนเหตุการณ์ทั้งหมดนี้สามารถความหงุดหงิดให้กับนาง หลี่ฉีเย่ปล่อยให้นางโจมตีอย่างอิสระนี้เป็นสิ่งที่อัปยศสำหรับนางมาก แต่นางอดไม่ได้ที่จะอยากจะลองอีกครั้งเพื่อดูว่าสามารถลบล้างทักษะชั่วร้ายและฆ่าเขาได้หรือไม่

หลี่ฉีเย่นั่งลงอย่างสบายและเอ่ย " มาเถอะ ข้าแน่ใจว่าเจ้าจะรู้สึกดีมากๆ " มันดูเหมือนว่านี้จะไม่ใช่การต่อสู้ แต่เป็นการสร้างความสุขให้กับเขา

" ข้าจะฆ่าเจ้า ! " เจี้ยนหวู่ซ่วงคำรามและรู้ว่าหลี่ฉีเย่พยามจะใช้อำนาจของนางช่วยเหลือตัวเอง

หลังจากการต่อสู้ครั้งล่า นางรู้ว่าเขาใช้อาการบาดเจ็บเพิ่มพลังแห่งความตาย นี้เป็นเหตุผลว่าทำไมเขาเต็มใจให้นางฆ่า

แม้จะรู้เรื่องนี้ดี แต่นางก็ต้องโจมตี ปราศจากฆ่าหลี่ฉีเย่อีกครั้ง นางไม่สามารยอมแพ้ ! ทว่านางนั้นเป็นคนปากแข็ง

นางนั้นค่อยๆหยิบเขาคันศรขนาดใหญ่ออกมามันมีรูปโค้งสีขาวและปล่อยแสงศักดิ์สิทธิ์ ขณะที่นางถือไว้มันดูคล้ายกับอาวุธศักดิ์สิทธิ์

" นี้น่าสนใจ "   หลี่ฉีเย่มองคันศรของนางและเอ่ย " ข้าคิดว่าเจ้าจะใช้ธนูของบรรพบุรุษเพื่อฆ่าข้า ถึงอย่างไรนั้นก็เป็นธนูที่ทรงอำนาจและมีชื่อเสียงอีกทั้งยังเป็นอาวุธจักรพรรดิ..."

" ในตระกูลเจี้ยนของเจ้า นอกจากอาวุธพรสวรรค์ของบรรพบุรุษ คันศรนี้กล่าวได้ว่าเป็นลำดับสอง ทว่าเจ้ามาท้าทายข้าโดยไม่ใช่ธนูบรรพบุรุษ..ข้ายังไม่อยากจะเชื่อ นี้ช่างน่าตื่นเต้นและน่าประทับใจยิ่ง ! มันดูเหมือนว่าข้าต้องมองเจ้าต่างจากเดิมแล้ว " คำกล่าวชื่มชมของหลี่ฉีเย่นั้นมาจากใจไม่ใช่การเยาะเย้ย

ธนูของบรรพบุรุษตระกูลเจี้ยนนั้นเต็มไปด้วยอำนาจทำลาย หลายคนเรียกมันว่าอาวุธแห่งความโหดร้ายและมีไว้ฆ่า ทว่าเจี้ยนหวู่ซ่วงไม่ได้ใช่ธนูของบรรพบุรุษนาง เรื่องนี้ค่อนข้างแปลก

เจี้ยนหวู่ซ่วงขมวดคิ้วกับคำยกย่องของหลี่ฉีเย่และแค่นเสียงเย็นชา " หากข้าใช้ธนูของบรรพบุรุษ เจ้าจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย ! มันจะไม่น่าภูมิใจหากใช้ธนูของบรรพบุรุษเพื่อข้าเจ้า ! นอกจากนี้เจ้าก็คงไม่เชื่อใจเกี่ยวกับความสามารถของข้า ! "

คำกล่าวของนางโออ่าและเต็มไปด้วยความมั่นใจ นางนั้นสามารถใช้ธนูอื่นได้ตลอดเวลาเพื่อฆ่าหลี่ฉีเย่ ทว่านางเลือกที่จะไม่ทำ มันจะเป็นเรื่องเสียใจเพราะการฆ่าเขาแบบนั้นมันไม่ใช่อำนาจที่แท้จริงของนาง ! ดังนั้นนางต้องการพึงพาตัวเองในการสังหารหลี่ฉีเย่

หลี่ฉีเย่พยักหน้าให้กับความภาคภูมิใจของนางและเอ่ย " ไม่เลว ยังคงมั่นใจหลังจากตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ควรค่าแก่การชื่นชม แม้ว่าข้าจะเคยรำคาญเจ้ามาก่อน แต่ดูเหมือนข้าจะเริ่มชอบเจ้ามากขึ้นแล้ว "

" เพ้ย ! ไม่มีงาช้างงอกมาจากปากสุนัขจริงๆ  " เจี้ยนหวู่ซ่วงเยาะเย้ย " ธนูนี้อาจจะไม่แข็งแกร่งเท่ากับของบรรพบุรุษ แต่ข้าสร้างมันขึ้นมาเพื่อจัดการกับเจ้า ข้าจะไม่ให้เจ้าฟื้นฟูอีกครั้งในเวลานี้ ! "