792

ตอนที่ 792 คำสาบานเลือด

ขณะที่หลี่ฉีเย่อยู่ในดินแดนบรรพบุรุษ ภายในอาณาจักรมีหลายสิ่งเปลี่ยนแปลงในระยะสั้นๆ นักปรุงยาร้อยชีวิตนั้นเริ่มการปฏิรูปอย่างจริงจัง

ในฐานะบรรพชนที่แข็งแกร่งที่สุดนักปรุงยาจักรพรรดิได้เปลี่ยนแปลงเส้นทางของอาณาจักร นอกจากนี้การกระทำของเขายังได้รับการสนับสนุนจากบรรพชนหวู่ซ่วง ผู้ที่เก่าแก่ที่สุดและทรงพลังเป็นอันดับสองของอาณาจักร ทั้งสองรู้ดีว่าพวกเขานั้นเหลือเวลาอีกไม่มากจึงต้องทำการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้

ในสายตาของนักปรุงยาจักรพรรดิ การปฏิรูปนี้จำเป็นต้องทำ แมัว่าหินหยดเลือดจะช่วยยื้อชีวิตเขาได้อีกไม่นาน แม้แต่หินหยดเลือดที่ดีที่สุดก็ไม่อาจะหยุดการกัดเซาะของเวลา เขานั้นทรงอำนาจเกิดนไป นอกจากนี้เขายังเลือกผู้สืบทอดในยุคนี้ผู้ที่มีทั้งความฉลาดและภูมิหลัง เขาเลือกหมิงเย่เสวี่ยเพื่อชักนำอาณาจักรในอนาคต

ที่สำคัญก็คือหมิงเย่เสวี่ยจะติดตามหลี่ฉีเย่ในอนาคต - นี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในชีวิตของอาณาจักร ! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตราบใดที่หมิงเย่สวี่ยมีชีวิตอยู่หลี่ฉีเย่ย่อมต้องคุ้มครองอาณาจักรนี้ !

นี้คือโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับอาณาจักร ก่อนหน้านี้พวกเขาเกือบจะถูกหลี่ฉีเย่ทำลายหรือกระทั้งหาเรื่องเดือดร้อนจนเกือบพังทลาย ดังนั้นการกระทำของนักปรุงยาจักรพรรดิเป็นการสร้างโอกาสให้อาณาจักรฟื้นตัว ทว่ากระบวนการนี้มีค่าใช้จ่ายและความยากลำบาก

ไม่ว่าจะเสียตค่าใช้จ่ายเท่าใดนักปรุงยาจักรพรรดิก็ต้องทำเรื่องนี้ เขานั้นกลับมามีชีวิตและควบคุมอาณาจักรเพื่อที่จะสร้างโอกาสที่สอง !

ในระหว่างการปฏิรูป หยวนไฉ่เหอคนที่เป็นแขกของอาณาจักรกำลังวางแผนจะจากไป นางมาพบหลี่ฉีเย่และเอ่ย " พี่ใหญ่ท่านพบเป้าหมายของท่านแล้วเวลานี้ แม้ว่าท่านจะไม่เข้าร่วมการประชุม แต่ถ้าก็คือว่าเป็นราชันในหมู่นักปรุงยารุ่นเยาว์  "

" เจ้าต้องการจะไปแล้ว ? " หลี่ฉีเย่มองไปที่นางก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เขานั้นมุ่งมั่นกับการฟื้นฟูฟินิกซ์และไม่ค่อยมีโอกาสได้พูดคุยกับนาง

นางพยักเอ่ย " ถูกแล้วพี่ใหญ่ ข้านั้นจากสวนแห่งความเงียบมาเป็นเวลานานแล้ว ถึงเวลาที่ข้าจะกลับไป ข้าหวังว่าท่านจะมาเยี่ยมหากท่านมีเวลา "

" เจ้าควรจะอยู่ที่ให้นานอีกนิด ข้ามีหลายสิ่งเกี่ยวกับเต๋าแห่งการปรุงยาที่จะส่งผ่านให้เจ้า " หลี่ฉีเย่เอ่ยเสียงเบา

เขานั้นชอบหยวนไฉ่เหอเพราะนางมีนิสัยที่สงบและอ่อนโยน มันทำให้เขารู้สึกอบอุ่น ด้วนเหตุนี้เขาจึงต้องการส่งมอบมรดกของเทพโอสถให้

หยวนไฉ่เหออยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ก่อนที่นางจะสงบลงและเอ่ย " พี่ใหญ่ มรดกแห่งการปรุงยาของท่านเป็นสมบัติล้ำค่าตลอดยุค ข้าไม่ได้เป็นหนึ่งในคนของท่าน ดังนั้นนี้มันไม่ถูกต้อง "

หนึ่งควรจะรู้ว่าเต๋าแห่งการปรุงยาของหลี่ฉีเย่นั้นสุดยอดแค่ไหน ใครหรือนิกายใดๆล้วนต้องการมัน หากเป็นคนอื่นพวกเขาจะยินดีกับข้อเสนอนี้อย่างมาก

ทว่าหยวนไฉ่เหอนั้นต่างออกไป นางนั้นเป็นคนที่สงบและปราศจากความโลภ ในเวลาเดียวกันนางรู้ดีว่าใครก็ตามที่ได้รับเต๋าแห่งการปรุงยาของหลี่ฉีเย่จะต้องมีความรับผิดชอบมากขึ้น

" สาวน้อย ข้าเชื่อใจเจ้า " หลี่ฉีเย่เอ่ย " เต๋าแห่งการปรุงยาเป็นเพียงหนึ่งในงานอดิเรกของข้า ดังนั้นความต้องการของข้าไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่ว่าข้าจะกลายเป็นนักปรุงยาจักรพรรดิหรือไม่มันก็ไม่สำคัญ การปรุงยาก็แค่งานที่ข้าทำยามว่าง "

" ทว่าข้าไม่ต้องการให้เต๋าแห่งการปรุงยาที่สุดยอดนี้หายไป ถึงอย่างนั้นการที่ต้องตามหาคนที่เหมาะสมและไว้ใจได้ในโลกนี้เป็นสิ่งที่ยากมาก " หลี่ฉีเย่ถอนหายใจ " นี้คือสิ่งที่พี่ใหญ่คนนี้ต้องการมอบให้กับเจ้า คือการส่งผ่านมรดกนี้ ! ส่วนแห่งความเงียบของเจ้าไม่ไกลจากประเทศไผ่ยักษ์ ในอนาคตข้าจะปล่อยให้มันปกป้องนิกายของเจ้า "

หยวนไฉ่เหอลังเลอยู่ครู่ก่อนจะเอ่ย " ข้าเกรงว่าจะทำให้พี่ใหญ่ผิดหวัง ข้ารู้ความสามารถของตัวเองดี ข้านั้นมีดีเพียงแค่การบ่มเพาะสมุนไพร อาจจะกล่าวได้ว่าข้าไม่มีพรสวรรค์ในการกลั่นใดๆเลย "

" เจ้าทำได้ดีในการผสมสมุนไพร จำไม่ได้รึว่า เจ้าทำได้ดีมากในการกลั่นสมุนไพรช่วยเทียยี่ ? " หลี่ฉีเย่ยิ้ม " เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นไปไม่ได้หากไม่ได้ลอง ? รวมถึงข้าไม่ได้ขอให้เจ้าเป็นคนที่รู้จักไปทั่วโลก ข้าหวังเพียงในอนาคตมรดกนี้จะถูกส่งผ่านไปยังคนที่เหมาะสม "

หยวนไฉ่เหอสุดท้ายก็พยักหน้าอย่างอ่อนโยน " ในเมื่อพี่ใหญ่ประเมินข้าไว้สูง ข้าจะพยามให้ดีที่สุด ความสำเร็จในอนาคตเราจะปล่อยเป็นเรื่องของเวลา "

หลี่ฉีเย่ยิ้มที่นางตกลงและเอ่ย " ข้าได้สร้างอาหารให้ฟินิกซ์เสร็จแล้ว ขณะที่ข้ามีเวลาว่างในอีกสองวันข้างหน้า ข้าจะส่งมอบส่วนสำคัญให้เจ้า "

ต่อมาหลี่ฉีเย่ส่งผ่านเต๋าแห่งการปรุงยาของเขาให้กับนาง แม้ว่านางจะไม่ใช่คนที่ชอบแข่งขัน แต่นางก็เป็นคนฉลาดและเรียนรู้ได้เร็ว

เวลานั้นดูเหมือนจะช้าลงยามที่หลี่ฉีเย่ส่งมอบมรดกให้กับหยวนไฉ่เหอ ธรรมชาติที่สงบของนางดูเหมือนจะส่งผลให้เขาสงบตามไปด้วย

สำหรับหลี่ฉีเย่ เขานั้นอยู่บนเส้นทางแห่งการสังหารตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน การเดินอันไร้สิ้นสุดของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้งที่เลี่ยงไม่ได้ แต่ตอนนี้ช่วงเวลาของเขานั้นเต็มไปด้วยความสงบมันทำให้เขาอยากจะพักผ่อน

หลังจากการปฏิรูปอย่างเต็มรูปแบบของนักปรุงยาจักรพรรดิร้อยชีวิต ผู้นำของความขัดแย้งนี้ - นอกจากสามเทพบรรพชนที่ตายไป - ที่เหลือทั้งหมดถูกส่งมาให้หลี่ฉีเย่

" ฝ่าบาท ท่านสามารถจัดการกับพวกเด็กน้อยไม่รู้ความเหล่านี้ได้ตามต้องการ " นักปรุงยาจักรพรรดินำบรรพชนที่เหลือไปให้หลี่ฉีเย่

ในเวลานี้บรรพชนหลายคนคุกเข่าลงกับพื้นรวมถึงบรรพชนเที่ยงธรรม , ปรมาจารย์ในตำนาน , ตัวตนนิรันดร์และแม้แต่เทพบรรพชน พวกเขาต้องการใช้โอกาสนี้เคลื่อนย้ายกองทัพ แต่ไม่คาดว่าพวกเขาจะเจอกำแพงเหล็ก

บรรพชนจำนวนมากล้วนแต่ก้มหัวพวกเขาลง ในสงครามครั้งนี้อาณาจักรพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์ มันเกือบทำให้อาณาจักรพินาศ พวกเขามีทางเลือกเพื่อที่จะชดใช้เพียงหนึ่งเดียว !

" ไม่มีใครหนีจากความทะเยอทะยานได้ " หลี่ฉีเย่เพียงอมยิ้มและส่ายหัวขณะมองเหล่าบรรพชนคุกเข่า " กล่าวตามจริง ข้าไม่ได้ใส่ใจที่พวกเขาทำลายคำสาบานในอดีต ทว่าหากข้าไม่ได้หันใบมีดเข้าใส่เหล่าคนที่อยากจะฆ่าข้า มันดูเหมือนข้าจะมีเมตตามากเกินไป "

นักปรุงยาจักรพรรดิร้อยชีวิตถอนหายใจด้วยความเศร้า นี้เป็นครั้งที่สองแล้วที่อาณาจักรถูกหลี่ฉีเย่ให้อภัย ในอดีตแม้ว่าจักรพรรดินีฮวงเตียนจะไม่ทำลายอาณาจักร แต่กองทัพของหลี่ฉีเย่ก็เหยียบย้ำไปทั่วอาณาจักร ลองจินตนาการดูว่าแม้แต่สัตว์ประหลาดเขตอสูรศักดิ์สิทธิ์ในอดีตยังถูกทำลายด้วยกองกำลังของเขา เช่นนั้นไม่ต้องเอ่ยถึงอาณาจักรหากเขาลงมือ !

นักปรุงยาจักรรพรรดิไม่ได้ขอให้หลี่ฉีเย่อภัยให้กับเหล่าบรรพชน เป็นอย่างที่หลี่ฉีเย่เอ่ย เขายังจะขอร้องหลี่ฉีเย่ได้อีกกี่ครั้ง ? การอภัยให้กับอาณาจักรถึงสองครั้งก็มากเกินพอ !

บรรพชนที่คุกเข่าไม่มีทางเลือกในเวลานี้ ถ้าหากพวกเขาทำเช่นนั้นและนำการล่มสลายมาสู่อาณาจักร นี้จะเป็นบาปที่ยิ่งใหญ่ของพวกเขา

" ตัวตนร้อยชีวิตเจ้าไม่ต้องถอนหายใจ  " หลี่ฉีเย่เหลือบมองเขาก่อนจะเอ่ย " ข้าได้ยกโทษให้กับอาณาจักรของเจ้าไปแล้ว เจ้าคิดว่าข้ายังอยากจะอาบมือข้าด้วยเลือดของเด็กน้อยเหล่านี้ ? "

" ขอบคุณฝ่าบาทที่ทรงเมตตา " นักปรุงยาจักรพรรดิเต็มไปด้วยความสุขและโค้งคำนับหลังจากได้ยิน

หลี่ฉีเย่โบกมือของเขาและเอ่ย " อย่าได้รีบขอบคุณ แม้ว่าข้าจะไม่ลางมือของข้าด้วยเลือดของพวกเขา แต่มันก็ยังมีที่ตามมา พวกเจ้าต้องเตรียมพร้อมตัวเองยามที่ข้าเรียกใช้อำนาจทำลายสวรรค์ของสามสมบัติจักจพรรดิอมตะ ! หลังจากนั้นให้ทั้งปิดผนึกและฝังตัวอยู่ใต้ดิน ข้าไม่ต้องการเห็นพวกเขาอีก รอจนกระทั้งอาณาจักรเผชิญปัญหาถึงค่อยออกมา ! "

" พวกเราขอบคุณความเมตตาของฝ่าบาท  ! " นักปรุงาจักรพรรดิรับคำสั่งไปอย่างมีความสุข

เหล่าบรรพชนพร้อมตายเมื่อพวกเขามาที่นี่ เพื่อประโยชน์ของอาณาจักรพวกเขาจะไม่โกรธแค้นหากหลี่ฉีเย่ต้องการฆ่าพวกเขา ทว่าพวกเขาไม่คาดว่าจะได้รับการปล่อยตัว

เหล่าบรรพชนที่คุกเข่าต่างไม่รู้สึกอับอายเมื่ออยู่ต่อหน้าหลี่ฉีเย่ แม้แต่บรรพบุรุษษของพวกเขาก็ยังเป็นเพียงเด็กน้อยต่อหน้าชายคนนี้  พวกเขาราวกับเป็นเพียงศิษย์เท่านั้น !

"  เอาคำสาบานเลือดในอดีตออกมา ! " ในเวลานี้หลี่ฉีเย่ออกคำสั่งกับนักปรุงยาจักรพรรดิ

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ นักปรุงยาจักรพรรดิตกตะลึงขณะที่บรรพชนคนอื่นหน้าซีด หนึ่งในบรรพชนเอ่ย " เนื่องจากความไม่รู้ของพวกเราได้ละเมิดต่อคำสาบานเลือด ฝ่าบาทโปรดลงโทษพวกเรา.. "

หลี่ฉีเย่เอ่ยขัดจังหวะอย่างไม่แยแส " หากข้าต้องการทำลายอาณาจักรของพวกเจ้า พวกเจ้าคิดว่ายังจะมีโอกาสได้คุกเข่า ? ข้าเพียงต้องเปิดใช้คำสาบานเลือดและทำลายหายนะที่จะเกิดขึ้นกับอาณาจักร "

บรรพชนนั้นไม่กล้าเอ่ยสิ่งใด คำสาบานเลือดนี้เป็นผลมาจากการที่พวกเขาพ่ายแพ้ในปีนั้น สุดท้ายนักปรุงยาจักรพรรดิก็เอาคำสาบานเลือดที่สร้างจากหยดเลือดชีวิตจำนวนมากออกมา ด้านบนของมันเป็นตราสาบานด้วยพรสวรรค์ที่แท้จริงจำนวนมาก ตราประทับนี้เกี่ยวข้องกับเส้นเลือดบรรพบุรุษและรากฐานทั้งหมดของอาณาจักร มันมีตราป้องกันของจักรพรรดิผนึกอยู่รวมถึงราชันเทพจำนวนมาก !

สุดท้ายนี้เป็นคำสาบานที่ดูเหมือนจะมีอำนาจเจาะผ่านช่วงเวลา และปราบปรามยุค แม้แต่จักรพรรดิอมตะก็ไม่สามารถหลบหนีได้ !

บรรพชนรู้สึกหดหู่ใจหลังจากเห็นคำสาบานเลือด พวกเขาหลายคนสั่นสะท้านเมื่อเห็นมัน นี้คือมือมืดในตำนานผู้ที่สั่งการกองทัพอมตะและจักรพรรดินีฮงเตียนกำราบอาณาจักร !

" วิ้งง ! " หน้าผากของหลี่ฉีเย่เปิดออก ตราประทับที่ลึกลับที่สุดปรากฏออกมาจากทะเลแห่งความทรงจำ ลำแสงสีทองพุ่งตรงไปยังตราประทับเลือด ทำให้อำนาจทั้งหลายหายไป เครื่องหมายเลือดนี้เหมือนจะจางลง..