788

ตอนที่ 788 อาณาจักรยอมจำนน

หนึ่งการมองราวกับชั่วนิรันดร์ ล้านปีผ่านไปเพียงชั่วพริบตา ทะเลสีฟ้ากลายเป็นห้องโถงและทุกอย่างก็หายไปราวกับหมอกควัน

ย้อนกลับไปในอดีต จะร้องไห้หรือจะยิ้ม สูญเสียช่วงเวลาและพบกับความมืดมนแต่ก็ยังก้าวไปข้างหน้า ไม่เคยพ่ายแพ้จนไปถึงจุดสูงสุด , ความอมตะนิรันดร์...ทุกสิ่งกลายเป็นไร้ความหมาย

ย้อนกลับไปยังวันเหล่านั้น ช่วงที่นางร้องไห้เขายืนอยู่เคียงข้างนาง เมื่อนางกวาดผ่านอาณาจักรเขาก็ยังมองอย่างเงียบๆ

วันหนึ่้งเมื่อทั้งสองขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดและมีความคิดเห็นที่ไม่ตรงกัน พวกเขาต่างแยกทางกันเดินและไม่เคยเจอกันอีกเลย

ขณะที่จ้องมองผู้หญิงคนนี้จากระยะไกลมันทำให้เก้าโลกเกิดบรรยากาศที่แปลกประหลาด หลี่ฉีเย่สูญเสียคำพูด ในอดีตที่นานมาแล้วในโลกนี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวด..

ไม่ว่าเหตุผลใดตั้งแต่พวกเขากลายเป็นคนแปลกหน้าตั้งแต่นั้นมา หลี่ฉีเย่ก็พยามไม่สนใจสิ่งใด สำหรับเขาเวลาสามารถเยี่ยวยาทุกอย่างได้ ! สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจเบาๆ ไม่จำเป็นต้องพูดให้ทุกอย่างผ่านไปกับสายลม !

ภายในเมืองนักปรุงยาผู้ฝึกตนทุกคนล้วนคุกเข่าลงกับพื้น ภายใต้กลิ่นอายไร้ที่เทียบนี้พวกเขาหวาดกลัว ทว่าหลายคนก็ยังตกตะลึงเมื่อชายชราที่คุกเข่าอยู่ในดินแดนบรรพบุรุษ

" เขาเป็น..." ตัวตนทรงอำนาจที่มองจากระยะไกลเห็นตัวตนนี้และพึมพำ ศิษย์จำนวนมากและผู้นำนิกายรวมถึงเหล่าบรรพชนต่างหวาดกลัวและกราบลงบนพื้น

สุดท้ายหลี่ฉีเย่ก็พยักหน้าต่อผู้หญิงคนนั้นเป็นการทักทาย ไม่มีใครเห็นหน้าของนาง แต่พวกเขาเหมือนได้ยินเสียงถอนหายใจที่โบราณออกมา

ผู้หญิงคนนั้นยกฝ่ามือขึ้นฟ้า ก่อนที่ทุกคนจะมีสติ พวกเขาถูกส่งออกไปจากเมืองนักปรุงยา ไม่ว่าจะเป็นรุ่นเยาว์หรือบรรพชนก็ไม่สามารถควบคุมร่างกายพวกเขาได้

การกระทำดังกล่าวทำให้ทุกคนตกตะลึง แม้แต่บรรพชนเที่ยงธรรมก็ยังไม่อาจขัดขืนได้ ไม่จำเป็นต้องมีประตูมิติ แค่การยกมือของนางก็เพียงพอแล้วที่จะเคลื่อนย้ายพวกเขาทั้งหมด

ฝูงชนในเมืองไม่ใช่คนเดียวที่ถูกส่งไป แม้แต่นายหญิงฉีเยียนและหยวนไฉ่เหอก็ถูกส่งออกไปเช่นกัน

ผู้หญิงคนนั้นหายไปพร้อมกับสามเจตจำนงของจักรพรรดิจากดินแดนบรรพบุรุษษ

ภายในดินแดนบรรพบุรุษ ศิษย์ทั้งหลายล้วนก้าวออกไป บนภูเขามีเพียงรูปร่างของชายชราคนหนึ่งที่รออยู่

หลี่ฉีเย่เดินตรงไปยังดินแดนบรรพบุรุษและก้าวไปยังรูปปั้นเก่าแก่นี้ นี้เป็นชายชราที่กำลังจะตาย มันอาจจะกล่าวได้ว่าพลังชีวิตและเวลาของเขาเกือบจะหมดแล้ว

เขาคุกเข่าลงอยู่ที่นั้นและยกอะไรบางอย่างด้วยมือทั้งสองข้าง มันเป็นกระถางที่ดูธรรมดาคล้ายกับโลหะแต่ทำมาจากทอง

" ตัวร้อยชีวิตหนอตัวตนร้อยชีวิต เจ้าใช้อุบายนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก " ความรู้สึกจำนวนมากปรากฏขึ้นในจิตใจขณะที่หลี่ฉีเย่มองไปยังชายชราที่คุกเข่า

" ฝ่าบาท ท่านสามารถเรียกข้าว่าชิเซี่ยนได้ " ชายชราพูดอย่างจริงใจ เขาทำตัวราวกับเป็นผู้เยาว์ต่อหน้าหลี่ฉีเย่

" ช่างมัน ข้าชอบที่จะเรียกเจ้าตัวตนร้อยชีวิต  " หลี่ฉีเย่ส่ายหัวเอ่ย " หากข้าจำไม่ผิด เจ้าเคยทำเช่นนี้มาก่อนตอนที่ข้าจะทำลายอาณาจักรของเจ้าในอดีต "

" ข้าทราบ " ชายชราเอ่ยอย่างจริงจัง " ฝ่าบาทมอบกระถางใบนี้ให้และแสดงความเมตตาอันยิ่งใหญ่ ข้าไม่เคยลืมเรื่องนี้เลย "

" ลุกขึ้นเถอะ เจ้านั้นแก่แล้วไม่จำเป็นต้องคุกเข่า " หลี่ฉีเย่ถอนหายใจและเอ่ย " ข้าไม่ได้ยกโทษให้กับอาณาจักรของเจ้าในอดีตเพราะว่าข้ามอบกระถางนี้ให้เจ้า วันนี้ข้าจะยกโทษให้กับอาณาจักรของเจ้าอีกครั้งแต่ไม่ใช่เพราะกระถาง "

" แม้ว่าข้าจะเป็นคนหนึ่งที่มีความรู้สึกเก่าแก่ แต่กระถางนี้เพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอที่ข้าจะให้ความสำคัญกับมัน ! " หลี่ฉีเย่เอ่ย " ข้ายกโทษให้กับการกระทำของอาณาจักรในอดีตและก็ต้อนนี้อีกครั้งไม่ใช่เพราะกระถาง แต่เป็นเพราะเจ้า ! เพราะข้าไว้ใจและให้ค่ากับเจ้าอย่างมาก "

ชราชรายืนขึ้นและกล่าวจากใจ " ข้าจะไม่มีวันลืมเมตตาของฝ่าบาท หากฝ่าบาทไม่สอนข้าในอดีต ก็คงไม่มีข้าวันนี้ "

" เรื่องนั้นไม่จำเป็น " หลี่ฉีเย่โบกมือเอ่ย " ทองแท้จะส่องประกายไม่ว่าจะที่ใด ข้าสังเกตว่าเจ้าเป็นคนที่สั่งสอนได้ดังนั้นข้าจึงสอนเจ้าหนึ่งหรือสองอย่าง เรื่องมีแค่นั้น " หลี่ฉีเย่มองไปยังชายชราและเอ่ย " เจ้าคิดว่าเจ้าอยู่ได้อีกนานแค่ไหนกัน ? หนึ่งหรือสิบปี ? หรือเจ้าจะฝังตัวเองอยู่ใต้ดินได้อีกนานาเท่าไหร่ สิบหรือร้อยปี ? "

ชายชรานั้นยังคงนิ่งเป็นเวลานานและไม่ตอบสนอง

หลี่ฉีเย่เอ่ย " เจ้าสามารถป้องกันอาณาจักรของเจ้าได้เพียงรุ่นเดียว แต่เจ้าจะสามารถปกป้องมันได้ตลอดไปรึ ? สำหรับล้านปีที่ผ่านมาเจ้าก็ยังทำเช่นนี้ ! ใช่อาณาจักรของเจ้าเป็นสัตว์ประหลาดดังนั้นทำให้กลุ่มตาแก่บางคนอยากแสดงอำนาจ ! กล่าวตามตรงข้าไม่ได้สนใจ แต่เจ้าคิดจริงๆหรือว่าคนจากกลุ่มตาแก่พวกนั้นจะกลายเป็นเหมือนจักรพรรดิอมตะบาชิได้ ? "

ชายชราถอนหายใจก่อนจะเอ่ย " ฝ่าบาทสุดท้ายข้าก็เป็นคนแก่ที่มีชีวิตอีกได้ไม่นาน การถูกฝังอยู่ใต้ดินเป็นทางเดียวที่ข้าจะรอด ดังนั้นหลังจากผ่านมาหลายรุ่น ข้าไม่สามารถควบคุมคนของข้าได้ "

" ดังนั้นเจ้าจึงไม่ใส่ใจและใช้สมบัติของอาณาจักรจำนวนมากเพื่อที่จำให้เย่เสวี่ยมีชีวิต ? " หลี่ฉีเย่อมยิ้ม

ชายชรายิ้มอย่างขมขื่น " ไม่ว่าเย่เสวี่ยจะกลายเป็นจักรพรรดิอมตะหรือไม่สำคัญสำหรับข้า ข้าหวังเพียงนางจะเป็นเหมือนกับบรรพบุรุษของนางจักรพรรดิอมตะบาชิและนำการเปลี่ยนแปลงมาสู่อาณาจักร การปฏิรูปอีกครั้ง ! "

" เย่เสวี่ยเป็นคนของข้า ข้ามั่นใจในตัวนาง หากไม่ใช่ว่าข้าเกิดในรุ่นนี้ นางแน่นอนจะต้องเป็นจักรพรรดิอมตะ ทว่าข้านั้นอยู่ที่นี่ ดังนั้นข้าจะพานางไปยังสถานที่ที่จักรพรรดิอมตะจะไป ! " หลี่ฉีเย่เอ่ย

" ข้านั้นแก่เกินไปและคงไม่มีโอกาสได้ไปดู " ชายชราถอนหายใจอย่างหมดหวัง

หลี่ฉีเย่ส่ายหัวและเอ่ย " ข้ายังคงคาดหวังเจ้าไว้สูงเสมอ เจ้ามีความสามารถที่จะกลายเป็นจักรพรรดิอมตะในอดีต น่าเสียดายที่เจ้าเกิดผิดยุค เกิดมาในยุคเดียวกับฮงเตียนนั้นเป็นสิ่งที่เลวร้าย แม้แต่คนที่เต็มไปด้วยพรสวรรค์ก็ยังไม่มีโอกาส "

" ไม่มีใครสามารถทำอะไรได้ในยุคของจักรพรรดินี " ชายชราเอ่ย " แม้ว่าข้าจะแข่งขันเจตจำนงแห่งสวรรค์กับจักรพรรดินี ข้าก็แพ้อย่างราบคาบ แม้ว่าจักรพรรดินีจะไม่อ้างสิทธิ์ครองบัลลังก์เพื่อปราบปรามอาณาจักรนับหมื่น แต่ก็ไม่มีใครเอาชนะนางได้ในยุคนั้น " การแสดงออกของชายชรากลายเป็นชื่นชม

" น่าเสียดายอาณาจักรนักปรุงยาไม่มีความคิดเช่นเดียวกับเจ้า ! " หลี่ฉีเย่เอ่ย " ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่ปล่อยให้ฮงเตียนกำราบอาณาจักรของเจ้า ! "

ชายชรายิ้มอย่างขมขื่นและเงียบ หากหลี่ฉีเย่ไม่ได้แสดงความเมตตาในอดีต วันนี้จะไม่มีอาณาจักรนักปรุงยา นี้เป็นสิ่งที่เขาจำมาตลอด

หลี่ฉีเย่มองไปยังดินแดนบรรพบุรุษและเอ่ย " ข้าไม่ได้เหยียบมาที่นี่เป็นเวลานานแล้ว พาข้าไปดู "

ชายชรานั้นไม่คัดค้านและเดินทางไปพร้อมกับหลี่ฉีเย่เพื่อชมทิวทัศน์ที่งดงาม

สถานที่แห่งนี้ถูกแยกออกก่อนหน้า แต่ตอนนี้มันกลับสู่สภาพสมบูรณ์โดยไม่มีความเสียดายใดๆ แม้แผ่นดินจะแตกสลายมันก็พื้นตัวกลับมาในเวลาสั้นๆ

นี้คือคุณสมบัติของเส้นเลือดดำที่ซ่อนอยู่ แม้ว่าดินแดนบรรพบุรุษของอาณาจักรจะไม่ใช่ที่มาของเส้นเลือดดำ แต่จักรพรรดิอมตะเหย่าซู่ใช่วิธีการที่ยอดเยี่ยมเพื่อเชื่อมโยงเส้นเลือดดำกับอาณาจักร ทำให้อาณาจักรได้รับแก่นแท้ของโลกได้

แม้ว่ามันจะยังห่างไกลหากเทียบกับแหล่งกำเนิด แต่นี้ก็น่าเหลือเชื่อมากแล้ว มันเป็นเรื่องยากที่อาณาจักรจะไม่ทรงอำนาจหากได้ครอบครองที่ดังกล่าว 

สายน้ำศักดิ์สิทธิ์หลั่งไหลไปทั่วดินแดน ผู้คนจะมองเห็นขุมสมบัติอยู่ในทุกที่และมีจิตวิญญาณนกลอยอยู่บนฟ้า บางคนอาจจะเห็นเต่าศักดิ์สิทธิ์ลอยอยู่เหนือน้ำ

นี้เป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยความเงียบสงบและศักดิ์สิทธิ์ ทุกคนจะรู้สึกว่าแผ่นดินของโลกนั้นไร้ค่าหากเห็นที่นี่ สมบัติกระจายอยู่ทุกที่พร้อมด้วยสมุนไพรวิญญาณ สมุนไพรที่หายากในโลกปรากฏอยู่ที่นี่ !

ชายชรานั้นได้พาหลี่ฉีเย่ไปดูทุกมุมของดินแดนบรรพบุรุษ ขณะที่ศิษย์ของอาณาจักรนั้นหลบซ่อนตัวและไม่กล้าออกมา แม้แต่บรรพชนก็ไม่กล้าปรากฏตัว

ไม่มีใครแข็งแกร่งยิ่งกว่าชายชราที่อยู่เบื้องหน้าพวกเขา บรรพชนส่วนใหญ่ของอาณาจักรเป็นเพียงเด็กน้อยหากเทียบกับเขา ! ทุกคนคุกเข่าด้วยความเคารพ แม้แต่บรรพชนหวู่ซวงคนที่ได้ชื่อว่าอาวุโสที่สุดก็ยังแสดงความเคารพต่อชายชราคนนี้

มีเพียงเฉพาะตัวตนระดับบรรพชนขึ้นไปเท่านั้นที่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของชายชราคนนี้ คนน้อยมากในโลกที่รู้ว่าเขายังมีชีวิต

ถ้าคนนอกรู้จักตัวตนของชายชราคนนี้จะต้องหวาดกลัวจนตาย

บรรพชนคนอื่นก็สั่นสะท้านด้วยความกลัว แม้แต่บรรพชนที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขายังต้องคุกเข่าลง พวกเขาไม่กล้าต่อต้านหลี่ฉีเย่อีกต่อไป ในหมู่พวกเขา มีเพียงสองคนที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

พวกเขาคิดถึงตำนานในอดีตและหวาดกลัวออกมาจากจิตใจ พวกเขาสั่งให้ห้ามคนรบกวนบรรพชนสูงสุดและหลี่ฉีเย่ ใครก็ตามที่ดูหรือฟังจะถูกฆ่าอย่างไม่มีข้อยกเว้น พวกเขาเข้าใจดีแล้วว่าอาณาจักรของพวกเขาได้ยั่วยุสิ่งต้องห้ามในตำนาน เหมือนกับอาณาจักรในอดีตที่เกือบถูกทำลายล้างอย่างสมบูรณ์ !